ENKAZ altından çıkarılan 5 yaşındaki kız çocuğuna baktım, gözlerinin derinliklerindeki cennete.
Mahsun bir melek bakıyordu da üşümeler düşmüştü tenine.
Minicik elleri bembeyaz, kaç saatlik enkaz yolculuğunun sonunda yedeğindeki umudu çıkardı yüreğinden.
"Üşüyorum baba eve gitmek istiyorum!"
***
52 saat sonra enkaz altından çıkarılan başka bir çocuğun elleriyle hayata zafer işareti yaptığı görüntüye baktım.
O topraklarda bu mevsimin güneşi olmasa da çocuğun yüzü enkaz altında bile güneşi emmişti sanki.
"Ver elini hayat" dedi "ben geldim!"
***
48 saat enkaz altında kaldıktan sonra çıkarılan bir kadının toprağın altındaki mücadelesine empati yaptım da kendimi toprağın altında farz edip dakikaları tuttum.
Kadının 48 saatlik direncini anlatmaya kelimeler yetmedi.
Hala enkaz altında kalan yakınlarını bekleyenlere kendi çaresizliğimi kattım, bir kum tanesi etmedi.
***
İçten bir çığlık megafonlardan değerliyken, hala umutla bekleyenler var.
Umut böyle bir şey, bazen mucize beklersiniz bazen de kendinizin düşünüp söyleyemediğini başkasından beklersiniz.
80 saat sonra toprağın altından canlı çıkan bir insanı görebilmek gibi.
***
Çocuğuyla beraber göçük altında kalan bir baba olarak düşündüm kendimi.
Ellerim çocuğumun ellerinde. Onu canlı tutabilmek için çocukluğumun gizli geçitlerine götürdüğümü hayal ettim.
Ama "ikimizden biri önce ölürse" duygusunun bende yarattığı deprem ciğerimi yaktı.
Enkazın altından çıkarılırken kuşunu ve kedisini bırakmayan çocuklara baktım da enkaz başında bekleyen bütün babalar aşkına, canım gözümden aktı.
***
Her deprem gibi bu deprem de hepimizde derin acılar bıraktı.
Hangi şehirde olursa olsun, insanların gözlerine uyku girmiyor, sabahlara kadar herkes ekran başında.
Tarihi bir yardım seferberliği yaşanıyor.
Belediyelerin, futbol kulüplerimizin, vatandaşların yardım tırlarına bakıyorum da "bunlar bizim insanlarımız" diyorum, "bizim halkımız." Ölüm hünerini her gün yenilese de onlar yenilmeyi reddeden efsanevi terbiyemizin sadık yolcuları.
Bir kez daha gördüm ki, acıları paylaşmakta bizim insanlarımızın üstüne yoktur.
En sevdiğim şarkılardan biridir.
"Bir başkadır benim memleketim"
Bir dünya yarattı
İnsanlar için
Kalplerden kin değil
Sevgi bekledi
Mutluluğa doğru
Uzansın eller
Allah insanlara
Seviniz dedi
Kalplerden acıyı
Silip yeniden
Bir sevgi yumağı
Olup da birden
Çirkinmiş güzelmiş
Hiç düşünmeden
Allah insanlara
Seviniz dedi
Hakkı YALÇIN
MUTLULUK TAKVİMİ
Vicdanını sorgula.
Çaresiz insanlar için dua et.
Bağış yap.
Siyaset yapma.
Her şeye hazırlıklı ol.
Bazen çaresizliğin dilidir gözyaşı. En çok depremlerde dışa vurur.
Ağaç
Ağaçların da isimleri vardır insan isimleri kadar değerli.
Ağaçlar da diğer canlıların evleri barınaklarıdır, tabiat ananın en gururlu evlatları.
Hem yerin altına hem gökyüzüne adımlar atarlar gururla.
Onlar ülkenin nefes borusudur ve müsait olduğumuz depreme karşı en anlamlı koruyucudur.
Ağaçlar bizleri birçok şeyden korurken bizler de onları korumalıyız.
