Fenerbahçe'nin en ölü zamanlarda bile varoluş sebebini Galatasaray oluşturuyorsa.
Ya Galatasaray'a Fenerbahçe maçları yasaklanmalıdır. Ya da Galatasaraylı futbolculara, Fenerbahçe'nin özgüveninden kopya çekmeleri için fırsat tanınmalıdır.
Hayat ayrıntılarda gizlidir.
* * *
Çünkü görüyoruz ki...
Fenerbahçe-Galatasaray maçlarının oynanma sebepleri ne olursa olsun.
Sonuç kaçınılmaz.
Derbi denilen gerçek...
Fenerbahçe teknolojisi ile Galatasaray psikolojisi arasında cereyan eden, tek sonuçlu bir eğlenceye dönüştü.
Düşünüyorum da...
Galatasaray'ın Fenerbahçe'yi yenmesi.
Henüz keşfedilmemiş bir element olabilir.
* * *
Bir takımın kaptanı, paranın getirdiği görgüsüzlükle, kendisini moda ikonu gibi görür de, kritik dönemde futbolu reddederse.
Bir takımın teknik patronu, taşıma ruhla maç kazanacağını hayal ederse.
Ve 11 adam, derbi raconundan haberdar değilse. Galatasaray'ın yenilmesinden doğal ne olabilir.
Hiçbir sebep, bu neticeye özür olamaz.
* * *
Galatasaray'ın iki kanadında, bakkal sepetiyle, gökdelenlere servis yapacağını düşünen iki biçare adama karşılık, Fenerbahçe'nin iki kanadı zımba gibiydi.
Andrea Santos, sezonun en iyi maçını çıkardı. Belgesel bir tadı vardı. Kemik gibi, üstelik sahanın en yaratıcı ayağı olarak.
Lugano'ya baktım, mücadele ruhuna hakemler bile saygı duyuyor ki, son dakikada yaptığı penaltı bile görmezden gelindi.
Hiç kimse hakem hatalarına sığınmasın.
Adnan Polat da, her geriye düşüşte bildiri yayınlayan Aziz Yıldırım da...
* * *
Gecenin anlamlı yanını görmezlikten geliyoruz. Ezeli rekabeti vahşet tiyatrosuna çevirmeden tamamlamak, nasıl da mümkünmüş gördük.
Sevinçler her statta aynı olabilir ama.
Nefretler her statta aynı değil.
O yüzden ruhun şad olsun Özhan Abi...
