Mahkemelerin adını değiştirmek yerine, yasaları insani şartlarda düzenlemek ve insan ayırmamak gerekmez mi?
Her şeyi cemaat üzerine yükleyen bir söylenti çarkının içinde, insanları kamplara bölmek ve adalete olan güvenin sarsılmasına izin vermek yakışıklı mı?
Bir ülkenin ruhunu temsil eden adaletin hakimlerine savcılarına apolet takmak ne kadar doğru?
Fısıltı gazetelerindeki derinliği yok etmek, sistemin görevi değil mi?
Adaletin bir toplumda açığa çıkan mimarisi huzurdur, güvendir.
Adalet ne doğrudan, ne gerçekten uzak olabilir. Çünkü adalet ruhtadır.
Hepimizin vicdanındadır.
Vicdanı çaresiz bırakmak, adaletten sapmaktır.
Dün sistemin iyi işlemediğinden şikayetçi olan sistemin, bugün insanlara hukukun üstünlüğünü ve kesintisiz adaleti sunmaya borcu olduğunu hatırlatmak görevimizdir.
Hapishaneler, hala suçu sabitlenmemiş insanlarla dolu.
Düşünce suçu, hala en ağır suç.
İnsanı suçlamanın en kolay hallerinin hayata geçirildiği bir düzende, toplum huzuru, korkunun kardeşi haline getirilmiş.
Yargı üzerine bu denli polemiklerin olduğu bir ülkede, bizler demokrasinin oyuncağı değil, kardeşi olmak istiyoruz.
Alışkanlığa dönüşen korkuları hayatımızdan atmak...
Şu üç günlük dünyada, hukukun iktidar olduğunu görmek istiyoruz.
F tipi hayat, bu toplumun hak ettiği bir düzen değildir.