Gerekçesi kalmaz yaşamanın.
Yerin 540 metre altından dönüşünü beklediğimiz dağ gibi insanlardan, acı bir haber gelir.
Hepsi de ölümün taştan yastığını, başının altına koyar.
Katrana bulanmış bir toprak, ecel olur onlara.
Toprak ana da doyar, devlet baba da...
Şehirlere alıştı mı ölüm...
Hükmü olmaz isyanların. "Neden bizim insanlarımız, diğer ülkelerdeki işçilerden kolay ölür?"
Her şeye cevap yetiştirenler, bunları duymaz.
Eşkali kömür ocaklarındaki ölüme yakıştırılır, dağ gibi adamların.
Duvar diplerine tüner gözü yaşlı eşler, anneler.
Çocuklar minik minik ağlar.
Şehirlere alıştı mı ölüm...
Babalarını, oğullarını kurban vermeye de alışır şehirler.
Kurşuna dizilmeye giderken, gözlerini bağlatmayan askerlere benzer hayat.
O insanlar ki, yerin 540 metre altında, günlerce ölüm çemberinin içinde kalır. Ölmek yeni bir şey değildir nasılsa.
Maden ocakları açıktır.
30'unu birden alır.
Şehirlere alıştı mı ölüm...
Yerin altında sessiz harflidir hayat.
Yerin üstünde sesli harflerle haykıranların çığlıkları duyulur mu?
Yetkililer, o insanların işçiliğini bile, ancak madende ölümle baş başa kaldığında fark eder Onlar ki kendi kaderlerinin farkındadır.
İki omuz arasında, dualara açılır elleri.
Onları bekleyen bir gökyüzü vardır.
Gözlerindeki ışık yavaş yavaş söner.
30 insan... 30 can...
Nasılsa bazı şehirlere alışmıştır ölüm.
Alışmak kıymaktır!..
Göz göre göre...
