Ruhumuzda huzurlu bir esinti hissederken, dargınlıkların bitmesi gerektiğini düşünürüz.
Dilimizin şeker olmasını.
Göğsümüzdeki karanfilin hiç solmamasını.
Yüreğimiz zengindir çünkü.
Hayatın sakin yüzüdür bağışlamak.
Bir cami avlusunda güvercinlere yem atmak gibi.
İçimizdeki nefretten, bir celsede boşanmak gibi.
Ama acının kör karanlığı sizde derin izler bırakmışsa.
Bir insanda kötülüğün bütün halleri sizleri sırtınızdan vurmuşsa.
Güveninizin ve düşlerinizin köklerine kezzap dökülmüşse.
Durup düşünürsünüz.
Emekleriniz bir çırpıda yok edilmişse.
İnsanlıktan çıkılmışsa.
Kalleşliğin bütün halleri, göğsünüze bıçak gibi saplanmışsa.
Erketeye yatmıştır da, iyi düşüncelerinizi bir jilet gibi keser gerçekler.
Bağışlamanın görkemli törenini iptal edersiniz.
Durmadan değişirken dünya, bayramlar da değişiyor.
İnsanlar da.
Değişmeyen ihanet ve kötülük.
Ve her yıl şiddetini biraz daha artıran bir kötülük.
Dünyayı ve hayatı kötü yapan, insandan başka kimdir?
Yolum sevgi, en çok da çocuklara yönelik sevgi.
Kin tutmuyorum ama bazen derin acılar bırakan insanları da, sevdiğim insanlarla bir tutmuyorum.
Varsın hayat bir daha konuşmasın benimle.
Varsın güvercinler ve bayramlar bana küssün!
Ama bazı insanlar affedilmez!
Bayramda bile.
