Arkadaşlar toplantıda DERBİYİ izlemek için 10 önemli noktayı sıraladı.
Hepsi bilinen mekanlardı. "Nerede izlemeli?" diye tartışırken bir arkadaş "Medyumlar bile tahmin yapmıyor. Ne kadar zor bir maç bu ya!" dedi. Hepimiz gülüştük.
Ortalığı kızıştırmak için "Bu işi çok mu abartıyoruz?" sorusunu ortaya attım.
Ancak "Çarşamba akşamı Athletic Bilbao'lu oyuncuları görmediniz mi, çocuklar gibi ağlıyordu" cevabıyla sarsıldım.
Arkadaşım haklıydı, bütün bir yılın sonunda özlemle beklenen kupa FİNALDE rakibe gidiyordu.
Alkışlar Atletico Madrid'li oyuncuların elindeki kupada yankılanırken, sahanın ortasına çöken Bilbao'lu futbolculara tek destek tribünlerdeki hüzünlü taraftarlarından geliyordu.
Daha önce hiç bu kadar içten ağlayan futbolcu görmemiştim.
Televizyondaki görüntülerin esiri olmuştum. Ben de onlarla birlikte üzülüyordum. Oysa kupayı alan ARDA'nın takımıydı. Ama yapamıyordum. O genç insanları KEDERLERİYLE baş başa bırakamıyordum.
Belki çok fazla inandıkları için, belki büyük bir fırsat kaçtığı için, belki de kariyerleri YARA aldığı için çocuklar gibi gözyaşı döküyorlardı. Acı bu toprakların sosu, gözyaşı da kaderiydi. Bize yabancı değildi gördüklerim. Ama yine de İSPANYOL ÇOCUKLARI yüreğimi acıttı.
Maç biter bitmez o ağlayan KAHRAMANLARI zihnime not ettim...
Futbol böyle bir şeydi...
Bu yüzden tutkuyla bağlıydık ona... Üzüntü ile sevinci aynı topta birleştiriyordu. Son düdük çaldığında herkesin KADERİ belli oluyordu. O maçta asla unutmayacağım sahne bebek yüzlü 19 yaşındaki Muniain'in dünyayı umursamadan hıçkırıkla ağlamasıydı. Oysa önümüzdeki yıllarda dünyanın konuşacağı bir oyuncu olacaktı. Çok kupalar kaldıracaktı. Ama o anın yaşanması gerektiğini hepimizden iyi biliyordu. Nasıl ağlanacağını bilmeyen bizlere, akıttığı yaşlarla büyük ders veriyordu.
Bugün hepimiz için büyük gün...
Asrın finali...
Ne desek boş...
Kalpler hızla çarparken büyük söz etmenin bir anlamı olmadığını çok iyi biliyorum. Ama futbolun yakalandığı TÜRBÜLANSTAN çıkması için de son şans... İki takımdan biri bugün kupayı kaldıracak. Birileri çılgınca sevinirken, diğerleri kalplerinde büyüttükleri umutlarıyla birlikte yıkılacak.
Bundan kaçış yok!
Gelin zor olanı yapalım!
İki takımı elele çıkaralım...
Hocaları barıştıralım...
Yöneticileri iç içe oturtalım...
Küfürü durduralım...
Dostluğu hatırlayalım...
Kavgayı unutalım...
Espriyi patlatalım...
Biliyorum masal gibi...
Ama istersek yaparız. Depremde, selde, felakette nasıl TEK YÜREK OLUYORSAK finalde de BİR OLURUZ, TARİH YAZARIZ...
Volkan, Alex, Semih, Gökhan, Melo, Selçuk, Hakan, Necati size sesleniyorum.
Yukarıda ağlayan Muniain'in fotoğrafına iyi bakın. O, Arda ve arkadaşları kupayı kaldırırken yapayalnızdı. Siz birbirinize bunu yaşatmayın.
Ezeli rekabeti, ebedi dostluğa çevirin.
Tek yapacağınız yeşil sahayı gözyaşlarıyla sulayan
Gorka Iraizoz Moreno Andoni Iraola Javier Martinez Fernando Amorebieta Jon Aurtenetxe Ander Herrera Ander Iturraspe Oscar De Marcos Markel Susaeta Laskurain Fernando Llorente ve Iker Muniain'i unutmamak...Futbolu güzelleştirin çocuklar.
Nasıl olsa ikinizde
ŞAMPİYONSUNUZ...