Dersim katliamı için…
"Özüre gerek yok" demiş.
Devlet adına Başbakan Erdoğan özür dilediğinde de…
"Özür yetmez" diyor…
"El konulan tarlaları" gündeme getiriyor.
"Topraklar alındı insanların ellerinden…
Onlar ne olacak?" diyor…
Kemal Bey'in gündemi tarlalar.
Halbuki kendisi de Dersimli olan CHP lideri…
Tarlalardan önce öldürülen "14 bin" kişiyi…
Haykırabilme cesaretini göstermeliydi.
Dik durarak, çekinmeden.
Ama bunu yapamadı.
"Tarlalar" dedi…
O tarlalarda insanlar toplandı yığınlar halinde.
O tarlaların biraz ötesindeki dağlara kaçıştı.
Kadınlar ve çocuklar.
O tarlaların dibindeki ormanlardan…
Öldürülme korkusu yaşayan çocuklar toplandı.
Hepsi sıraya kondu.
O tarlalarda kafaları aşağı itildi.
Saçları traş edildi.
Sonra o tarlalardan korku dolu gözlerle…
İstasyona götürüldüler.
Ana ve babalarının arkalarından bakışlarına..
Umutsuz ve acıyla akan gözyaşlarına…
Tanık edildiler.
Ağlayarak simsiyah vagonlara bindirildi o çocuklar.
Hiç bilmedikleri vadilerden geçirdi kara tren onları.
Kara tren yol boyunca şehirlerde durdu.
Erzincan'da bürokratlara evlatlık verildi bazıları..
Kimi başka bir şehirde…
Kimi bambaşka bir şehirde…
Anası babası öldürülen erkek çocuklar…
Yetimhanelere yerleştirildi.
Anası babası hayatta olan kız çocukları ise…
Zorla koparıldılar onları tutan sıcak ellerden.
Bir değil, iki değil…
On, yüz, bin değil…
Can Dündar açıkladı ekranda sayıyı;
"Yaklaşık 2 bine yakın çocuk"…
Kafaları traş edilerek…
Askerlere evlatlık verildi.
Manisa'da durdu mesela Kara Tren….
Anasının elinden ve yüreğinden koparılan…
Çocuklar indi vagonlardan.
Biri hasta ve çelimsizdi.
Hastanede yattı uzun süre.
Sonra o da verildi bir subaya evlatlık olarak.
Asimile edilirken…
Çelimsizliğini de kullandılar.
Ötekileştirip aşağıladılar.
Nüfusa kaydederken.
Ona "Çöpbacak" soyadını verdiler.
Yıllarca evlenene kadar…
"Çöpbacak" soyadıyla gezdi o kız.
Sahi Çöpbacak ne oldu?
Hayatta mı bugun?
Ve diğer 2000 çocuk?
Neredeler?
Seçime çok az bir zaman kala…
CHP genel merkezinde…
Kemal Bey'i ziyaret etmiştim.
Odasına girer girmez bana…
"Büşra nasıl" demişti.
Büşra benim kızım.
Rahatsızlandığı için hastaneye kaldırmıştık bir gün önce.
Baba şefkatiyle kızımı sorması…
Kemal Bey'i daha değerli kılmıştı gözümde…
"Babacan adam" demiştim içimden.
Ama aynı Kemal Bey şimdi..
Dersim'den kaçırılan çocukları değil…
Tarlaları düşünüyor…
Tarlaları konuşuyor.
Ve o "Babacan" tarzını eritip…
Çöpe atıyor…
Olaya "Tarla" diyerek dalmamalıydı Kemal Bey…
"Çöpbacak" diye haykırmalıydı.
Ve Çöpbacak'ı bulup…
Bağrına basmalı…
Anasının ve babasının mezarına götürmeliydi.
Hem de "Beyaz trene" bindirerek…
Yapamadı…
Treni kaçırdı…
