Dünyayı görmeye değer kılan ne?
"Dünya görmeye değer" dediler…
Bu güzel sloganın ardında ne var?
Dünyaya sadece bakmak değil görebilmek lazım.
Görebilmek için de sağlam bir göz şart…
Üç kelimelik sloganın arkasında koca bir hayat var.
Bi de Eray Kapıcıoğlu'nun müthiş hikâyesi.
Kökü Of'un toprağına, ailesinin alın terine ve Karadeniz'in o bitmeyen çalışma azmine uzanan bir hikâyedir bu.
Hikâyede yalnız Eray Kapıcıoğlu yok.
Mesela Rahmetli babası Vahit ağabey var.
Hatta amcası Halim ağabey de…
Eray'ın babasından aldığı en büyük miras çalışmak, dürüstlük üretmek ve başladığı işi yarım bırakmamaktır.
Eray henüz 15 yaşındayken İstanbul'da ticarete atıldı.
Nalbur dükkânıyla başlayan yolculuk, inşaat malzemeleri ticaretine, oradan müteahhitliğe uzandı.
Sabahın erken saatlerinde kepenk açıp geceye kadar çalışan genç bir Oflu, İstanbul'da önemli projelere imza attı.
**
Ama Eray'ın hikâyesindeki asıl büyük dönüşümü sağlıkta oldu.
İnşaatçıydı…
Fakat kader onu hastanenin kapısından içeri soktu.
Önce hastane yatırımları geldi.
Ardından çok daha büyük bir fikir doğdu:
"Neden sadece göz hastalıklarına odaklanan bir hastane olmasın?" dedi.
1996'da Levent'te ilk Dünyagöz'ü açtı.
Türkiye'de branş hastaneciliğinin önünü açan bu adım, zamanla dev bir sağlık markasına dönüştü.
Bugün geriye dönüp bakınca insan şunu söylüyor:
Oflu Eray, inşaattan sonra sağlıkta insanların dünyasını değiştirdi.
Çünkü göz başka bir şeydir.
İnsan gözünü açtığında dünyayı görür.
Bir çocuğun yüzünü…
Annesinin gülümsemesini…
Babasının ellerini…
Karadeniz'in sisini…
Of'un yeşilini…
**
Eray Kapıcıoğlu kurduğu Dünyagöz ile, sadece hastane binası kurmadı.
İnsanlara yeniden görmenin umudunu verdi.
Bu başarıda baba Vahit Kapıcıoğlu ile amcası Halim'in ayrı bir yeri olduğuna inanıyorum.
Çünkü insan, ailesinden sadece bir soyadı almaz.
Bir duruş alır.
Bir karakter alır.
Bir çalışma ahlakı alır.
Vahit Kapıcıoğlu bugün hayatta değil.
Bazı insanlar ölmez.
Arkalarında bıraktığı evlatları adını yaşatır.
Eray Kapıcıoğlu'nun bugün geldiği noktaya baktığımda, rahmetli Vahit ağabeyin ve Halim abinin göğsünün kabardığını hayal ederim.
"Bizim uşak başardı" derlerdi belki…
Karadenizli gururunu fazla belli etmezlerdi.
Karadeniz'de adamın başarısı büyüdükçe sözü küçülür.
Övünmek yerine daha çok çalışır.
Eray Kapıcıoğlu da öyle yaptı.
**
Sağlıkta bir dünya markası yarattı.
Dünyagöz, Türkiye'nin ilk branş hastanelerinden biri olarak büyüdü; Türkiye'nin yanı sıra yurt dışına da açıldı.
Bugün Dünyagöz'e baktığımızda aslında bir şirketin değil, bir ailenin emekle yazdığı destanı görüyoruz.
Vahit Kapıcıoğlu'nun bıraktığı miras…
Eray Kapıcıoğlu'nun çalışkanlığı ve girişimcilik ruhuyla birleşince ortaya sadece ekonomik bir başarı çıkmadı.
Bir marka çıktı.
Bir Oflu'nun hayali, İstanbul'dan Türkiye'ye, Türkiye'den dünyaya uzandı.
Ve bence bu hikâyenin en güzel tarafı şu:
Eray yaptığı bu büyük iş yanında ailesini unutmuyor.
Çünkü insanın zenginliği kasasında değil; kökündedir.
Kökünü unutmayan insanın ağacı kolay kolay yıkılmaz.
Dünyagöz'e baktığımda, ben biraz da Of'un dağlarını görüyorum.
İnatçı…
Güçlü…
Gözü kara…
Ama bir o kadar da vefalı.
Vahit abime de Allah'tan rahmet diliyorum.
Eray Kapıcıoğlu'nu ise yalnızca bir iş insanı olarak değil, aldığı bayrağı daha ileriye taşıyan bir Oflu olarak selamlıyorum.
Çünkü bazı başarıların arkasında para değil, alın teri vardır.
Bazı markaların arkasında sermaye değil, aile duası vardır.
Ve bazı insanların gözlerindeki ışığın arkasında da yıllar önce atılmış sağlam bir temel vardır.
Dünyagöz'ün ışığında, Kapıcıoğlu ailesinin alın teri parlıyor.
**
Prof. Burhan Tarlabaşı
Karikatür sanatçısı rahmetli babam Ziya Ramoğlu'u nağmeleriyle mest eden TRT sanatçısı Burhan Tarlabaşı'nı yıllar sonra buldum.
Muhterem bir sanatçı Kemaliye Eğinli bir ince ruh…
Alanında çok eser verdi.
Çok öğrenci yetiştirdi…
Hocam "Kemaliye Eğin'den Evrensele Dillicemin nağmeleriyle" isimli son kitabını PTT Kargo ile bana uluştardı.
Çok teşekkür ederim…
Sindire sindire okuyacağım…
Burhan Hocama sağlık dolu bir ömür dileğiyle
