Depremin şiddetini tartışmakla geçen zamanda, kaç insanın hayatını kurtarmak gerektiği tartışılmaz.
Mazisi depremle anılan topraklarda yanlış yapılanma görmezden gelinir de, her şey kaderin ceketine iliklenir.
Herkes kendi menfaatine açtır da.
Hadım edilmiş vicdanlardaki depremin şiddeti kaçtır?
Bunu hesaplamayı insanlık profesörlerine bırakırım.
Van'daki acı, şehitlerin acısına kardeş gelmiştir.
Kuzey Irak'a girmiştir Türk Ordusu..
Gazetelerde sözde acıyı dindiren başlıklara bakarım.
Böyle dönüşümler, kuruduktan sonra çiçeklere su vermek gibi gelir bana. "Kolaysa çocuklarımızı geri getirin" başlığını atarım.
Gülben Ergen gibi bir kadın çıkar, anaların acısına ortak olmak yerine, "Ben oğullarımı askere göndermem" der. "Merak etme" derim. "Gelecekte de, senin evlatlarının yerine gariban çocuklar askerlik yapacaktır."
Zenginlerin zevklerinin, garibanların gözyaşlarıyla satın alındığını bilirim.
Dayanamam, "O delikanlıları şehit ettirip, el üstünde taşıyacağınıza. Yaşarken ayakaltı ettirmeyin" diye haykırırım.
Sesim duyulmaz.
Gülben Ergen'in şarkıları duyulur.
Bir soru sorarım kendime. "Bu kadar şehit veririz, depremde bu kadar insan kaybederiz de, neden ulusal yas ilan edilmez?" diye.
Cevabını kendim veririm. "Televizyon ve sponsor sektörü yara almasın" diye.
Futbola ve magazine bu kadar meraklı bir toplumu uyutmanın yolları bellidir çünkü.
Ruhunu dizilere, yarışmalara ve futbola veren bir ülkenin Ruhu zapt edilmiştir bilirim.
Şehitlerin acısı analarına kalmış, Van depreminin acısı da, üç gün sonrasında tüketilmek için sıraya konmuştur.
Zaman katildir.
Acıları üç günde unutturan zaman.
İnsani sorumlulukların kökünü bile kurutturan zaman.
