İnsanlara mezar olarak tasarlanmış,
"ev fiyatına" satılmış binalara.
O binaları yapan müteahhitler katil.
Peki ya, onlara izin veren belediye başkanları?
Onlar müteaahhitlerden bin kere daha katil.
Böyle günlerde birbirimize sarılmaktan
başka bir şeyimiz olmazdı eskiden.
Yas tutmanın bile parçalandığı ülke haline getirildik.
Şimdi bir duygu vahşetinin ortasında
kendini arıyor insanlık. "Nerdeyim?" diyor.
Ölüm hayatı eğitir derler de
Sol gözleri seğirtiyor insanların.
Doğal afetlerde bile, ölümün sırasını
belirleyenler var. Kimlik ayıranlar.
Derin bir "oofff" çekiyorsunuz, dağlar yıkılmıyor.
Dağdaki terör bir şekilde yıkılır ama
insanların içindeki terörü yok etmek zordur.
Kalbin derinliklerine saklanır.
Onlar seçilmişlerdir.
Medyada, politikada, hayatın içinde.
Onlar rollerini hiç unutmazlar,
oynadıkları rolün karşılığında kazandıkları
çok şey var çünkü.
Ülkenin yumuşak karnını belirlemişler.
Hep oraya çalışırlar.
Sevginin anayurdu, bir yandan
birbirimizi daha çok sevmemizi buyururken...
Bir yanı nefreti doyuruyor.
İşin acı yanı, bu senaryoyu yazanlar,
bizleri iyi tanımış.
Kaybettiklerimizi kazanmak için kılımızı
bile kıpırdatmayacağımızı biliyorlar.
Bizim atasözümüz değil mi?
"Benden sonra tufan!"
Onlar keşke bilebilseler...
Yakılan ormanın kendilerini de,
çocuklarını da yakacağını.