Önce güveni sonra da yüreklerdeki merhameti!
İnsanların dost yanına koyacak bir omuzları bile kalmadı artık.
Anahtar sözcük; para!
Paranın terbiyesiz ettiği insanları toprak terbiye edecektir dersek.
Hiç ölmeyecek gibi yaşayan insanlar bir avuç toprağa çiçek eker mi? Yoksa rezidans mı diker?
Doğmamış çocukların hakkı olan topraklara!
Zengin bir işadamının bir sohbette kullandığı cümleyi hatırlıyorum. "Eskiden yoksuldum uçağa binerken korkmazdım. Şimdi çocuklarımla uçağa binmekten korkuyorum."
Haram yoldan kazandıklarının çocuklarından çıkmasından korkuyordu, ölümden.
Haram kana çabuk karışır ama.
Hayatta anlamını kaybetmeyen anlamlı bir gerçeği de miras bırakır.
Korkuyu.
Soysuzların içine yerleşen en görkemli günahı!
Siyah beyaz yıllarda elleri öpülecek sözcükler yazılırdı lise defterlerine.
Paha biçilmezdi.
Şimdi siyasette, sporda, sanatta, sanal alemde küfür kıyamet bir hayat!
Cümlesi altın değerinde!
Üstelik kendisi gibi düşünmeyenin katline ferman!
Garip bir dünya var artık.
Akvaryumdaki balıklar denizlerdeki balıklardan talihli sayıyor kendilerini.
En azından oltaya gelmedikleri için!
Oysa özgürlük; oltaya gelme ihtimaline bile karşı durabilmektir.
Ölene kadar yemlenmek değil!
Yapraklar kendilerinden sonra gelenler yaşasın diye dökülürler.
Sorgusuz sualsiz.
Ve kimsenin hakkını yemeden.
Geride namussuz bir iz bırakmadan.
Bana hep diyorlar ya, neden hep siyah beyaz yıllar?
Milyonlarca yıl önce ölen yıldızlar bile hala yanıyor.
Ben siyah beyaz yıllar için yanmışım çok mu?
Üstelik böylesine paralanmış bir zamanda!
Mutluluk Takvimi
Yattığın yeri topla. Televizyonda belgesel izle. Başkalarının zamanına saygılı ol. Her türlü şartta kibar ol.Hazırla yüreğini
O sonsuz yolculuğa
Mutluluğa söylensin
Dilindeki her dua
Koşar adım gitsen de
Her gün soluk soluğa
Çıkmakla hiç bitmiyor
Şu gönül merdiveni
Dağıt zaman geçmeden
Gönlündeki sisleri
Düşmesin dudağından
Mutluluk bahisleri
Her basamakta söyle
İçindeki hisleri
Ulaşmaya yetmiyor
Şu gönül merdiveni
Hakkı YALÇIN
