İkinci olasılık yine Türkiye kazanırdı.
Üçüncü olasılık yoktu zaten.
Çünkü milli takımımız kazanmanın sebeplerini neticeden önce üretmişti.
Futbolumuz eleştirilebilir.
Bırakalım, maçın sonundaki netice de futbol konulu sebepleri sollasın.
Kazanma hukukunda böyle.
Hele böylesine kritik hesapların yapıldığı bir dönemde.
* * *
Sahadaki görüntü, daha ilk dakikalarda iki takım arasındaki farkı yansıtmaya yetti.
Ama milli takımın şişirme topları seçtiği zamanlarda, Estonya'nın mücadele gücü ortaya çıktı.
Ama bu mücadele tarzının bize yılgınlık verdiğini söyleyemem.
Ne zaman ki topu yere indirdik kalitemiz fark edildi.
Attığımız goller önce düşüncenin, sonra becerinin ürünü.
* * *
Orta alanda pozisyon sevkiyatımız ilk yarıda azdı, ikinci golden sonra arttı ama gerçeği söylemek gerekirse, biz ihtiyacımız olanın dışına çıkmadık pek.
İstediğimizi de aldık.
Gecenin en özel adamı yine Arda Turan'dı.
Top onun ayağındayken, gideceği yeri iyi biliyor.
Gökhan Töre de, ikinci yarıda tanıdık resimlerin içine girdi.
Semih Kaya...
Pozisyon komandosu.
Bir adam her pozisyona aynı özeni gösterir mi, Semih gösteriyor.
Dün gecenin öznesi, takımın disipliniydi zaten.
Görevinin yapmayan yoktu.
* * *
Yol çeker ayakları.
O yol bizi özlemlere çekiyor.
O yolun son virajında milli takımı kritik bir final bekliyor.
Hedefine kilitlenmiş bir takım, Hollanda karşısında anahtarını da yanında taşıyacaktır.
Sevda yemini gibi.
