"Aç kapıyı bezirganbaşı, Beşiktaş geldi!"
Beşiktaş'ın Trabzon'daki futbolu tartışılır, ama iyi oynayan bir Trabzon'u yendikleri tartışılmaz.
Varlığında gördük ki, Ernst, yokluğu en çok hissedilen adam. Ferrari'nin mücadele ruhu da, her hafta artan şiddette.
Trabzon'da futbol oynamadan kazanması sihirse. Trabzon'un iyi oynayarak kaybetmesi, yanlış yatırımın bedelidir.
Umut Bulut ve Gökhan Ünal, sezon başından beri, pozisyon kıyma makinası.
Birbiriyle çarpışan iki gol kaçırma müptelası.
Sezon başındaki eleştirileri hafife alan Broos'un, maçın sonunda iyi oynamaktan çok daha gerçekçi teselliler üretmesi gerekirdi.
Takımını tüketeceğine.
Galatasaray, sezon başı futbolunu ve ruhunu kaybetti, bir türlü bulamıyor.
Diyarbakır'da kazandığı 3 puan, rakibin inanmadığı bir davanın içinde koşuşturmaktan öteye gitmemesinden kaynaklandı.
Biraz Sabri vardı, biraz Arda ve Kewell.
Defansın içler acısı hali, Mendoza'nın golünde, gören gözler için çivi gibi asıldı.
"Herhalde" dedim, "Savunmada görev almak için, uzun boylu ve güçlü kuvvetli görüntü yeterli."
Oynamadan kazanmanın geçerli olduğu haftanın en ilginç sonucu Bursaspor'un Gençlerbirliği yenilgisiydi.
Manisa'da kazanan Gaziantep, çelişkiler takımı.
Sezonun en sade sonuçlarını İstanbul Büyükşehir alıyor.
Bir gerçek var ki, ülkedeki futbolu, bahanelerin başına çöken teknik adamlar çökertiyor.
O yüzden her hafta azalıyoruz!
