Ligin ilk yarısını Alex'e karşı devrim safsatasıyla harcayan bir takımın, ikinci yarıdaki devrimini tırnak içine alalım.
Çünkü Fenerbahçeli futbolcuların yüreğinden bile ter aktı.
Onları omuzlarımıza alalım. Gururun aslan payını teslim ederken, kıl payı ikinci olan Trabzonspor'u inkar etmeyelim.
Birinciyi onurlandırmak kadar.
İkinciyi tebrik etmek de, ayrı bir zarafet bilimini gerektirir.
Trabzonspor'un ikinciliği, Fenerbahçe'nin şampiyonluğu kadar değerlidir. Onları da gönlümüzün tahtına alalım. Şampiyon olmak kadar, bu asaletin apoletini hazmetmek de önemlidir.
O yüzden Gökhan Gönül'ün maçtan sonraki "ülkenin çeyreğine seslenen" talihsiz konuşmasını heyecanına verelim.
Emre Belözoğlu'nun dilinden dökülenleri denize atalım.
Cehaletle sınanmış hazımsızlara inat, Ali Koç'un pazar gecesi yaptığı konuşmayı, sportmenliğin belgesi olarak yeniden yayınlayalım. Tüm zamanların beyefendisi Alex'e bir kez daha parantez açalım. Futbol ve insan konulu söylemlerin zarif adamının heykelini gönüllerde dikelim.
Ligi ikinci bitiren takımın ruh şampiyonu Şenol Güneş'i "yılın teknik adamı" olarak hak ettiği yere koyalım.
Hakemliğin karanlık yanlarına ışık tutalım ki, aynı çirkinlikleri gelecek yıllara taşımasınlar.
Yöneticiliğin "cazgır" yanlarına ayna tutalım ki, birileri utansın.
Televizyon yorumculuğunun kalleşlerini, adaletsizliğin leşleri olarak cümle aleme duyuralım. Futbolun soysuz ticaretinden vazgeçsinler. Fenerbahçe ve Trabzonsporlu futbolcuların emeklerine saygı duyalım.
Gelecek sezon yöneticilerin değil, sadece futbolun sesini duyalım.
Lütfen rica ediyoruz.
