Daha ilk dakikalarda durumunu kabul ettiren ve rakibe yılgınlık veren bir başlangıç. Galibiyeti zihninde kotarmış bir takım. Niang'ın 3. dakikadaki golü, Kayserispor'un aklını alan baskının bedeliydi. Ama Volkan Babacan'ın Fenerbahçe'de neden yer bulamadığını da belgeleyen bir resimdi.
Böyle kalecilere "takımın ruhunu emen piston" deniyor.
15. dakikada Kayseri'nin kaçırdığı çok net bir pozisyon var ki. Ona da "Yazısız karikatür" deniyor... İlk yarıdaki Fenerbahçe'nin ihtişamı sonuçtan ziyade, yürekli mücadelesindeydi.
Kanat trafiği düzenliydi.
Savunmanın göbeği dengeliydi.
Orta alan un alıp ekmek veren değirmen.
Alkış alan bindirmelere bakınca, "Yıldız tufanı koptu" dedim.
Böyle bir presin 90 dakika sürme ihtimalini ihtilal saydım.
Gökhan Gönül'ü Avrupa'nın en iyi kanat oyuncuları arasına koydum. "Niang, 3 kaplan gücünde" diye not düştüm.
Selçuk'un yalın ve hatasız mücadelesine alkış tutum.
İlk yarıda bütün parmakların Mehmet Topuz'u gösterdiğine şahitlik ettim. İkinci yarıda, bütün direnme noktalarında ayakta kalan yine Fenerbahçe'ydi.
Aynı direnç, aynı dayanışma.
Ve aşkın ikinci perdesinde Lugano'nun golü.
Kayserispor'un esaret fotoğrafından çıkma düşüncesi ve Amrabat'ın karbon hamleleri hiçbir şeyi değiştirecek güçte değildi.
Fenerbahçe savunmasına özel not düşmeliyim. Takımın çıkış yapma sırlarından biri, ligin ilk yarısında rakiplerin yaya geçidine dönüşenlerin, nefsi müdafaasıdır. Sonuç olarak... Ligin en dişli takımlarından birinin karşısında Fenerbahçe aşka geldi.
Mücadelenin yürekten geldiği gecelerde, 3 puan da koşarak geliyor zaten.
