O polis memurunun, ülke ve meslek sorumluluğunun getirdiği ölümündeki cennetlik yanına baktım.
Yakışıklı, aslan gibi bir delikanlı.
Onun hayatını yarım bırakan.
Doğacak çocuğunu babasız bırakan.
Sevdiklerini yakıp kavuran bir acının sahiplerine baktım.
Şüphelilerden birinin Interpol tarafından arandığı ortaya çıkmış da.
15 kişi gözaltına alınmış da.
O mafya temsilcilerinin bizim gibi ülkelerde "birbirleriyle" çatışmadıkları sürece, hayatlarını bir güzel sürdürdüğü gerçeğine baktım.
Bu mafya temsilcilerinin bu gücü nereden bulduklarının sorgusunu vicdanı olanlara bıraktım.
Çünkü ne desek boş.
Onların başka ülkelerden gelmiş olması.
Onların hesaplaşmak için Edirne'yi seçmiş olması.
O yörenin 33 yaşındaki polis memuru Hüseyin İmrağ'ın canını almasındaki gerçekleri ortadan kaldırır mı?
Bunun sorgusunu da o polis memurunun ailesine ve yakınlarına bıraktım.
Ölümü göze almadan, yaşadığı şehrin insanlarına huzur vermenin mümkün olmadığını bilen bir polis memuru.
O çatışmaya o yüzden girdi.
Emin olun, o çakalların hapse girmesiyle çıkması bir olacaktır.
Böyle bir düzene karşı bile, hayatını ortaya koyan Hüseyin İmrağ'ın onurlu yolculuğuna saygıyla baktım.
Ama en çok, o polis memurunun 4 aylık hamile eşi Hüsne İmrağ'ın can yakan haline baktım.
Karalar içinde asil bir anne duruşu.
Sağ eli, karnındaki 4 aylık bebeğin üzerinde.
Sol eli yüreğinde.
O acıyı tarif edecek cümleler bende mevcut değildi.
Onu; onurlu bir polisin yaralı ama gururlu eşine bıraktım.
***
Dün sordular "Çocukluğun nerde?" diye. Cevap verdim; "Okulun direğine bayrak asmaya gitti."
***
Sebepsiz değil
Hey gidi yıllar hey! 60'lı yıllarda Atatürk büstüne saldırı olmuştu da, bütün üniversiteler, dönemin halkı ülke çapında yürüyüşler yapmıştı. Sonrasında Atatürk büstlerine saldırı "yasallaştı!" Sonrasında, Türk bayrağını gönderden indirmek kolaylaştı. Baktım da, vatandaşlar sokaklarda protesto gösterisi düzenlemiş. İndirilen bayrağa tepkinin, bir pop şarkıcısının konser boyutuna ulaşmadığı ülkelerde. Bayrakları indirmek kolaydır!
***
İpek mendil tutardık
Sevdanın gözyaşına
Yetişmek ne mümkündü
Hayatın telaşına
Kendimize yaptık biz
En büyük haksızlığı
Bu yaralı yüreklerde
Şimdi makber yalnızlığı
Boş bir kubbede kaldı
O eski hoş sadalar
Şarkılı bir masaldı
Cumbalı hatıralar
Çocukluğumuz duruyor
Yazlı sinemalarda
Elde kaldı biletler
Hala bizi hatırlayan
Birileri yaşıyorsa
Kalbimize emanetler
Hakkı YALÇIN