Her gece koynuna aldığı adamların pis kokusuna gömülen.
Vitrine çıktığı otobüs durağının önünden geçerken durdum. Beni tanıdı, güldü.
Beklediği müşterinin ben olmadığını biliyordu besbelli.
"İlham almak için yanlış adres" dedi.
Bu defa ben güldüm.
Düşleri seksek oynuyordu kaldırımda, gerçekleri hayatıyla oynuyordu.
Adını sordum, "Pınar" dedi.
"Ooo" dedim, "Medyatik bir isim."
"Yoo" diye itiraz etti, "Beni başkalarıyla karıştırma. Bende her şey harbi. Bir yüzüm var ve sadece onu kullanıyorum."
Mesleğinden asla gocunmayan bir tavrı vardı. Otobüs durağındaki camdan sarayında, ayakta kalabilmek için harcadığı çabayı anlattı.
"Başkaları hayata 1-0 galip başlar" dedi, devam etti. "Aynı isimde olsak da..."
Kurduğu cümlelerde isyan vardı, tozu dumana katan.
"Şansım olsa, bana bedenimi sattıran bu topraklarda bir saniye bile durmam."
Hayallerinde bir mülteciydi, vatanını satan.
Birileri damgasını vuruyordu düzene.
En baba yazarların bile köşelerini işgal ediyordu birileri.
Aldatmanın dayanılmaz hafifliğinde, pahalı ödüller bile alıyorlardı medyadan.
Milyon dolarlık evler, lüks cipler.
İsimleri ne fark eder.
Onlara gösterilen ihtişama karşılık, böyleleri kadersizliğin zencileri değil miydi!
Beyaz teni, yorgun gözleri ve üniversite diplomasıyla...
Yıldızlar yere düşerse, bir daha gökyüzüne bakmazdı, biliyordum.
"Gitmeliyim" dedim, "Hayatımda hiç kelebek öldürmedim."
Televizyonların ve gazetelerin soysuz kadınları paylaşamadığı bir ülkede, onu durakta bıraktım.
Kendisine ölüm ısmarlamış kelebek gibi.
