Gazetelerde bir haber daha var. "Adana'da insanlar 300 gram ekmeği 30 kuruşa satan büyükşehir belediyesi büfelerine akın etti." İki habere bakınca...
Ekmekleri kapışanların, milli gelirin neresinde olduğunu hesaplamanın alemi yok. İçinden çıkamazsınız.
Burası çelişkiler ülkesi zaten.
Ülkenin bir yanında harika bir hava esiyor.
Bırakın 15 bin doları, milyon dolarlar düşüyor kişi başına.
Villalar kapışılıyor, lüks otomobiller tarihin en bereketli satışlarını yaşıyor.
Milli gelir nanik yapıyor, ucuz ekmeği kapışanlara. "Nazar etmeyin ne olur, çalışın sizin de olur!"
Birilerinin kafaları acayip çalışıyor.
Sistem gazeteciliğinde, kişi başına düşen gelir, dünya çapında.
Namuslu gazetecilik, ucuz ekmeklere saldıran insanlardan farklı değil.
Yargı reformundan bahsedilen bir ülkede, gençlik 12 Eylül'den beter bir kuşatmanın içinde.
Üniversite gençliği ekmek büfelerine saldıranlarla eşdeğer.
Kişi başına düşen fikir özgürlüğü, üçüncü dünya ülkelerinden beter.
Hapishaneler, suçu sabitlenmemiş binlerce insanla dolu.
Sözde artan demokrasimiz var!
Milli gelirimiz gibi.
Keşke hayat; "Milli gelir 15 bin doları aştı" haberinde olduğu kadar.
Pembe, mutlu ve zenginlik koksaydı.
Bu adaletsizlik, sefalet ve ayrımcılık kokan ülkede.
* * *
Karma resim sergisi
Aynur Barçın, 2001 yılında görev için 3 yıllığına gittiği Hamburg'ta resim dersine başladı. Gaziantep ve Karabük'te çalışmalarına devam etti. Reyhan Toker, 1998 yılında karakalem ve yağlı boya resim çalışmalarına başladı. Serap Şahin değişik tarih ve yerlerde karma sergilere katıldı. Hepsi de 2009 yılında Kültür Bakanlığı'ndan sanatçı belgesi aldılar. Bu üç sanatçının pazartesi günü Vakıfbank İstanbul Bölgesi Fuayesi'nde karma resim sergisi var. Böyle sergileri duyurmanın da, benim için, sanatsal bir keyfi var.
* * *
Olgun insan bir yankı değil, ses olmalıdır.
* * *
Aç insanı asla geri çevirme. Ya karnını doyur, ya yemeğini bölüş.
* * *
27 Kasım 2010
Mutluluk takvimi
İş bitiminde masanı topla.
Yüz havlunu yenile.
Selam ver.
Kendinle barışık ol.
* * *
Sen gidince hiç ağlamadım
Bakmadım resimlerine
Şarkımızı dinlemedim
Sormadım kimle diye
Sen gidince hiç ağlamadım
Yalvarmadım dön diye
Konuşmadım kendi kendime
Özlemedim kokunu
Desem de yalan bin kere yalan
Gittiğin akşam çok ağladım
Bende kalan gömleğini
Deliler gibi kokladım
Benim bu çılgın halim
Sensizliğin bedeli
Ölmediğim kesin ama
Yaşadığım şüpheli
Hakkı YALÇIN
