BİR arkadaşımın annesi huzurevinde yaşamını sürdürüyordu da hafta sonunda ziyaretine gittik.
Aklı başında olanların muhabbetleri masal nineleri gibi.
Gördüm ki deprem felaketinden en çok onlar etkilenmiş.
İstanbul'daki olası bir depremden kaçamayacaklarını hesaba katanlar da vardı, "bizim ömrümüz yetmez" deyip, kendilerini şimdiden ölümün koynuna atanlar da!
Ama geride bıraktıkları insanlar için İstanbul depremini düşünmek bile istemiyorlar.
"Denizler bile verdiklerini geri alacak" diyen yaşlı bir kadının Avcılar'daki depremde verdiği kayıpları bütün huzurevi biliyor.
***
Hepsi de gönlünden kopanı depremzedelere bağışlamış.
Yakınlarının ördükleri yün eldivenler bağış listesinde bir numara.
Ayağındaki yün çorabı bile çıkarıp gönderenler var.
Emekli bir öğretmen "bizi sırtında taşıyan dünyanın üç dakikada insanları sırtından nasıl attığını gördük. Peki, bu üç günlük dünyada kalp kırmanın ne alemi var?" dedi.
"Kötülük bazı insanların kanına karışmış" diye cevapladım.
Herkes sessizce dinledi.
***
Hüzünlü bir film izledim sanki.
Birçoklarının son fotoğrafları belki, cep telefonlarıyla çekilen.
Yenisinin çekilmesine fırsat bırakmayanlar eskileri karıştırıyor.
Aralarında tartışmalar olunca dargınlıklar uzun sürmesin diye hemşireler onları çiçekli pastalı muhabbetle barıştırıyor.
Bazılarının sessiz sedasız kaldırılıyor cenazeleri, bazılarının eski bir komşuyla.
***
El öpenleri azalmış. Çocuk düşleri pamuklu şekerlerde kalmış da küçük bir odanın içinde kendilerini arıyorlar belki.
Ya da saklambaç oynarken kaybettikleri arkadaşlarını.
Birçoğunun telgrafın tellerine konan kuşları hatırlarken gözleri doluyor.
En çok sevdikleri şarkı; "Dönülmez akşamın ufkundayız vakit çok geç!"
***
Onların yüreklerinde deprem hiçbir zaman eksik olmuyor.
Bu ülkede palazlanan kötülüklerin torunlarına dadanmasından korkuyorlar.
Bazen vefasızlığa karşı omuz omuza veriyorlar, huzurevindeki arkadaşlarını yanız bırakanlara seslenirken, kendi yakınlarına ayna tutuyorlar belki.
"Hiçbiriniz genç kalmayacaksınız" derken, yok sayanların yok sayılacağını hepimizden iyi biliyorlar.
***
Onlar yaşlandıkça maziye dönen hayatın sessiz çocukları.
Zamansız sevinçler için kapıları açık.
Geçmişine saygısı olan buyursun!
Onlar her şekilde bakıma, ilgiye ve sevgiye muhtaç, bu anonsu da herkes duysun. Çünkü huzurevlerinin dışında bu yaşlı insanların sokaklarda mendil satanları da var ayaz odalarda yatanları da.
Sönmüş kalbinizin
Son ışıkları
Aleve benzerdi
O gözleriniz
Kendi dünyasında
Artık şarkılar
Bu şehre yeniden
Niye geldiniz
Yıllar sizi yormuş
Yaralısınız
Belki gönlünüze
Perde çektiniz
Hatırladım sizi
Gözlerinizden
Bir zamanlar beni
Çok sevmiştiniz
Hakkı YALÇIN
MUTLULUK TAKVİMİ
Çocuğunda yeteneği keşfet.
Sokaktaki canlıları koru.
Reklamlara özenme.
Fırına ekmek as.
İncir çekirdeğini doldurma seansları başlıyor. Pek yakında!
Fırıncı günlüğü!
"Yalan değil ekmeğe zam yapılırken gramajdan da çalıyordum ve iyi de kazandım.
Ama depremden sonra gözüme uyku girmedi, vicdanım ayaklandı.
Çaldıklarımı ödeştirmezdi ama bugün askıdaki 100 ekmek bendendi ve insanların yüzündeki mutluluğu gördükten sonra yaptığım ekmeklerden bir gram bile çalmayacağıma yemin ettim."
