Ne bütünlük, ne yaratıcılık, ne kavga..
Bir yanda, Avrupa'nın en genç takımlarından biri ve genç arzular.
Diğer yanda tecrübeli ve sükseli siluetler.
Böylesine bir rakibi iştahlandıran koca Fenerbahçe'nin aldığı 3 puana bakıp, alkışlamak mı gerekiyor. Geçiniz!
Sheriff takımının maçın başında savunmada öne çıkması, kendi korkularına arka çıkmak gibi geldi bana.
Ama sonrasında futbol oynamak adına elinden geleni yapan, yoksul gençlerin mücadelesi olarak yorumladım bu çıkışı.
Onlar kapanırken açılmakta da pek acemi görünmediler.
Oyunun kontrolü Fenerbahçe'de göründü ama futbol adına hiçbir üretim yoktu.
Alex kendine kapalı.
Semih sorumluluktan uzak.
Cristian yine kıtlık mevsiminde.
Savunmanın oyuna katılımı sıfır, sadece kendi kalelerine göz kulak oluyor.
Maçın anahtar adamı Kazım.
Uzun toplarla rakibin arkasına Kazım'ı kaçırmak gibi, demode bir sisteme karşı duran adam arıyorum da, sadece Emre Belözoğlu var.
Takımı çok adamla hücuma kalkmaya teşvik eden de.
O yüzden en çok faulü de Emre yedi.
Bazen bir dokunuştur hayat.
Dün o dokunuşu, ikinci yarının başında yine Alex yaptı.
Fenerbahçe'ye hayat veren golün makam şoförlüğünü de Semih yaptı.
Fenerbahçe'yi ikinci yarıda girdiği pozisyonlar için masum, defansta verdiği açıklar için suçlu ilan etmeliyiz.
Öylesine pozisyonlar verdiler ki, "Acaba sağlam bir rakip olsa, Fenerbahçe'nin hali ne olurdu?" diye çok düşündüm.
Dünkü Fenerbahçe, Avrupa'da büyük amaçlar için sahaya çıkmış bir takım gibi görünmedi bana.
Türkiye'de 7 maçlık rekorun davullarını çalanlar. Fenerbahçe'den çalınan güzellikleri göremiyorsa.
Bu takımın görecek çok şeyi var.
Bu futbolla!
Avlanması an meselesi olan maçları kazanıyor olabilir ama... Kötü futbol, bir kedinin kuşlara yaklaşması gibi yaklaşıyor... Kanarya'ya hatırlatırım.
