Bir gerçek varsa, dünkü Fenerbahçe kendi yolunu kendi kesti. İsim mi istiyorsunuz? Öncelikle Diego. Hem sahanın en kötü oyuncusuydu. Hem de takımının ikinci yarıda maçı döndürme hamlesini kendi eliyle boğdu. Souza da ilk golde pozisyona yaverlik etmekte ustaydı. Müdahalede acemi.
Hasan Ali'nin sahada atılma biçimini eleştirelim ama sahada yokları oynayanları da görelim. Zeminin berbat halini kötü futbola bir nebze olsun gerekçe sayalım ama Fenerbahçe'nin yanlışlarını da görmezlikten gelmeyelim. Yine duran top sendromu. Yine seyir zevki yüksek savunma biçimi. Geçen hafta rakibi felç eden orta alan dün gece felaketti. Rakibe oynama alanı yaratmakla, kendi gerçeklerini ortaya koymak arasında sıkışıp kaldılar. Fernandao takıma ağırlık yaptı. Ne rakibin direncini kırdı, ne de son dakika hariç pozisyon üretebildi. Gecen hafta rakiplerini telaşa sürükleyen Nani, garip bir çemberin içinde döndü durdu.
Gaziantepspor'un mücadele gücüne duyduğumuz saygıyı tırnak içine alalım. Ama geçen hafta sahip olduğu gerçeklerin bu hafta da Fenerbahçe'yi anlatacağını zannetmek de, takımın kalitesine duyduğumuz saygıdandır.
Çünkü gecenin kollarında ölen liderlik diye bir gerçek vardı. Ve kaybedilmiş futbol lezzeti.
Kaybedilmiş liderlik kadar önemlidir.
