O duruşmanın soysuzluğu kendini ele veriyor demektir.
Mısır'daki mahkeme hem insanlığı, hem uluslararası hukuku reddeden bir mahkemedir desek ne yazar.
Dünyanın seyrettiği soysuz filmlere bir yenisi daha eklenirken.
Mahkum olan insanların çocuklarının ağlayan fotoğrafına baktım.
Hayatla arasındaki bütün boşluğa karanlıkları doldurmak gibi.
Hangi çocuk babasını katledeni unutur?
Hangi çocuk içine işleyen acının hesabını kesmez?
Ve hangi çocuk bir oyunu yarım bırakır?
Dünyanın gelişmiş ülkeleri böyle filmlerin senaristidir aslında.
Meydanı boş bırakıyorlar ki, aksın kanlar.
Alınsın canlar!
Ülkemizde de sadece belli bir kesim bu haksızlığa karşı duruyor.
Birçokları yabancı duruyor böyle soysuzluklara.
Uyduruk magazin haberlerine gösterilen özeni, böyle gerçeklere göstermiyorlar bile.
Oysa haksızlığın siyaseti olmaz.
Haksızlık da bumerang gibidir, seyredene döner.
Bugün haksızlığı seyredenin.
Yarın kendi haksızlığında hak istemeye yüzü yoktur.
***
Türkiye Cumhurbaşkanı'ndan, Alman Cumhurbaşkanı'nın söylediği "haddini aşan sözler için" bir tepki beklemek hakkımızdı. "Soykırımın babalığını" hatırlatmak gibi mesela! "One minute" gibi ya da!
***
Küçücük çocuklara dadadan soysuz erkeklik bu topraklarda kök salmaya başladı. Ne büyük utanç
***
Yardım!
Büyük Okyanus'un ortasında bulunan 98 bin nüfuslu Kiribati Cumhuriyeti, Türkiye'yi örnek alıyor.
Örnek aldığı konu; kadına yönelik şiddeti önleme çalışmaları.
Bunun için de Aile Bakanlığı'ndan yardım istiyorlar.
Kimsenin gülmediği fıkra gibi!
Türkiye'de 10 kadından 4'ü, eşi ya da yaşadığı insan tarafından şiddete maruz kalıyor.
Yaşadığı şiddeti anlatmaktan korkan ve içine kapanan kadınların oranı yüzde 48.
Son 10 yılda öldürülen kadın sayısı korkunç.
Bu durumda Kiribati Cumhuriyeti'nin bizlerden yardım istemesiyle gurur mu duymalıyız?
Yoksa bizler şiddetin gerçekten önüne geçmek için, yasaları hayata geçirmekten yana tutum mu almalıyız?
98 bin nüfuslu bir ülke bizlerden alacağı yardımla harcayacağı zamanı, erkeklerini ıslah etmeye harcasa.
Çok daha az zayiat verir.
***
Ağlayan çocukların
Gözleriyle bakardık
Birbirimize
Hüzünle sarılırdık
Aynı dertten yaralı
Düşlerimize
Ben imkansız bir aşkın
Nöbetine durmuşum
Şu sıralar dünyanın
Dönme sebebi sensin
Belki de tam zamanı
Bu kadere karşı
Duracak kadar
Değişmeliyiz
Bu bir itiraf anı
Yaralarımızı
Saracak kadar
Sevişmeliyiz
Hakkı YALÇIN