Solun gerilemesinin nedenlerini sıralamakla, solu temsil edenlerin kimliklerini sorgulamak aynı kapıya çıkıyor.
O kapıda "yürütülmeye" çalışılan bir ülke resmi çıkıyor karşımıza.
Sol ayağı kesik!
O yüzden maziyi hatırlarken, Kenan Evren'e gönderiyorum kart-postalları!!! "Kart-kurt efektleriyle."
Dört çocuktular, hayatın uzun yolculuğunda dört yumruk. Dört mevsim umut.
Tek odalı küçük evlerden çıkan, dört aslan yürek. Gençlik şarkıları.
Karartma geceleri, kontroller ve bütün baskılara rağmen gülümseyen yüzler.
Ve inadına yaşamak şarkıları söyleyen, dört kişilik hayat orkestrası...
Dört çocuktular, dört namuslu karınca.
Ülkesini seven dört yürekli asker.
Ellerinde cep fenerleri...
Fabrika kapılarına da güneş doğacak zannettiler.
Birbirlerinin kollarında vuruldular, yorulmadılar yaşamaktan.
İşçiler kendilerini satmayacak zannettiler.
Dört çocuktular, patlayan dört tomurcuk.
Dere kenarlarında pusuya düşürülen dört küçük ceylan!
Kanatlarına umut doldurdular kuşların.
Puştların uykularını kaçırdılar.
Onur kavgaları verdiler, namussuz düzenin padişahlarına karşı!
Kasten yoksul bırakılan bir toplumu, uyandıracaklarını sandılar.
Dört çocuktular, dört yangın yürek.
Dört yanmış cigara...
Ucuz tükenmez kalemlerle yazdılar kaderlerini.
Gövdelerini kızgın demirle dağladılar, ağlamadılar arkalarından.
Nasılsa ölüme sevdalıydı hepsi de, altın bir tepside kellelerini sundular acımasız düzene.
Canlarını ülkeye armağan edenlere bu ülke, dün de bir şey vermedi, bugün de...
Oysa o çocuklar bir ömrü ülkelerine sebil ettiler. Onlar papatyaydı, karanfildi, güldü.
Hiçbir şey sebepsiz yaşanmamıştır.
O dört çocuk, şimdiki çocuklar yaşasın diye öldü.
Şimdiki solcular, ballı kaymaklı bir hayatın içinde, harika bir yaşam sürüyor.
Amerika'nın her emrini ibadet sayarak!
