Azalmayan nefreti. Konuşan kurşunları.
Ve yok yere öldürülen insanları.
Kocaman bir çocuk bahçesi olması gereken dünya, kan göllerine dönüşüyor. Uçurtmaları bombalara yeğleyen çocukların başı yana düşüyor.
Ağaçların, çiçeklerin bile türleri var da, insanların nüfus cüzdanlarına ve inançlarına bile tahammül edilemeyen bir dünya düzeni yaratıldı.
İnsanlık adına tutulmamış sözlerin dehşeti. Görüyoruz ki, hedef kardeşlik!
Oysa kardeşlik cennetin mührüdür.
İnsanın içini ısıtan ışık salkımı.
Yüreklerde vicdan taşımak.
Haksızlığın karşısında dik durmak.
Kardeşlik, başkalarının cümleleriyle de konuşmaktır.
Silahları sustururken.
Kardeşlik "ben" değil, "biz" olmaktır.
Yerde yatan sefaleti ayağa kaldırıp, gerektiğinde o sefalete ortak olmaktır.
Bütün canlıların yaşam hakkını savunmak.
İnsanları vahşetin sırtından indirmek için elele vermek.
Kardeşlik, sanki aynı anadan doğmuş gibi, dil, din, ırk ayrımı yapmadan sevmektir.
Kardeşlik en büyük intikamın affetmek olduğunu unutmamak.
Haritasız bir dünyaya çağrı yapmak.
Silahın değil, gökkuşağının sakini olmak.
Başka insanların yüreğine taşınmak.
Kardeşlik gerektiğinde boynunda ipi bile gururla okşamaktır.
Kardeşlik ahlakın ve hukukun üstünlüğüne gönül vermek.
İyiliğin ve güzelliğin dünyasında gönlünü ferah tutmaktır.
Kardeşlik birçok mucizenin hikmet-i sebebidir. Allah'a yakınlıktır.
Beyaz bir sayfadır hayat.
Üzerine ne yazılsa kirlenir.
Hiçbirimiz bu dünyayı tertemiz terk etmeyeceğiz.
Hayat başladığın beşiğe dönmektir.
Eğer bir şeyleri temizlemek ve huzur içinde yaşamak istiyorsak.
Tek çaremiz kardeşliğe dönmektir.
