Dramatik bir ölümün kurbanları.
Şirketin sahibi Cevdet Karahasanoğlu hapiste.
Tabiatın suçu da adamın üzerinde.
Dereleri kapatmayan yetkililerin de.
Mesele, medya aracılığıyla o kadar kolay noktalandı ki.
O işadamı, hatasından büyük suçların altında, medyanın işaret ettiği yerde hapis yatıyor.
Asıl suçlular görevlerinin başında.
Kim ister çalışanlarının ölümünü?
Kim kahretmez böyle acı bir kadere?
Hataların aslan payını inkar edenlerin yerine, hapse gireceğini kim düşünür?
Cevdet Karahasanoğlu öğrendiğim kadarıyla, dürüst bir işadamı.
Sigortasız işçi çalıştırmayan, merdiven altı yapmayan, yemeğini bölüşen biri.
200 kişiye ekmek veriyor.
Krizde bir tek işçiyi çıkarmamış.
Yanında çalışan elemanlar yıllanmış işçiler.
Kendisiyle ahlaki olarak yüzleştiğinde, bir kamyonetin üzerine insanları yığması elbette hata.
Ama cinayet değil!
Servis aracındaki bir yanlışın, bütün doğrularını götürmesi, hangi adalet kitabında yazıyor?
Ki, bu ülkede küçücük kızları logar çukurunda öldüren yetkililere bile yapılmayan başka bir insana yapılıyorsa.
Onun söylemediği sözler, gazetelerde ağzından yayınlanıyorsa.
Haksızlığa karşı durmak insani bir görevdir.
O işadamı, masum olduğunu ispat edemiyor.
Çünkü üzerine yıkılan suçun altında duruyor.
Onunki de belki, hayatın girdabı.
Medyanın, infaz memurluğunu üstlendiği bir ülkede,
Birilerini suçlarken, sadece resimlere bakmamak gerekiyor.
Çünkü adalet ya ruhtadır, ya hiçbir yerde.
