Üzerime alındım ve rastgele deyip, yoksul mahallede bir eve girdim.
Bir baba karşıladı beni.
Karısı solgun, evin ilkokul çağındaki çocuğu ezik bir fotoğrafın içinde.
Akil insanları sordum, "Destek veriyor musunuz?" diye. "Onlara destek vermesi gereken bizlerden önce sizlersiniz" derken, gözlerinden ateş çıktı.
Hiç şaşırmadım.
Sonra yandaki evin kapısını çaldım.
Sefaletin gölgeleyemediği bir mutluluk buldum karşımda.
Güleç bir karı koca, iki çocukları var.
13 yaşındaki bir kız çocuğuna 25 kişinin tecavüz ettiği haberini okumuşlar gazetede. "Çocuklarımızın başına bir şey gelmesin, yeter" dediler.
Televizyon dizilerinden aile yapısına kalan zararı sordum. "Bizim öyle dizilerle işimiz yok" dedi kadın. "Bu şehvet eşkıyalarını boşver" dedi adam.
Bu duygulara şaşırdım, yalan değil.
Başka bir eve girdim öğretmen çift.
Kısa bir sohbetten sonra, "Siyasetin sürekli gündem belirlemesine ne diyorsunuz?" diye sordum.
Adam acı acı güldü. "Daha görecek çok şeyimiz var. Ama görecek gözleri nerden bulacağız?"
Son bir ev ziyareti yapmak istedim, onlar işaret ettiler gideceğim yeri.
İki emekli, iki yaralı kuş... Çektirdikleri bir fotoğrafın içinde oturuyorlardı sanki.
Evin içinde küçük bir kütüphane.
Gözüm, Dostoyevski'nin Suç ve Ceza'sına takıldı. "Çok kitap okuduk" dedi adam, "Ama bu ülke de bizim canımıza okudu." "Anayasanın değişmesi hakkında ne düşünüyorsunuz?" diye sordum.
Adam bu soruyu bekliyormuş sanki. "Özgürlük ve insan haklarının olmadığı bir ülkede yaşlanmaktan daha acı bir şey yoktur" diye cevapladı beni. Karısı eşlik etti.
O geceden bana kalan...
Gazetelerimizi okutmak için, önce insanları okumayı bilmeliyiz.
Özellikle de namuslu insanları.
