Oğullar da çok çabuk iade etti umutları.
Onlar bizim gençlerimiz.
Ne politikacılar güldü yüzlerine, ne talih güldü.
Vukuatlı nüfus örneklerinde, hepsi bir örnek. Baktıkları ufuk kapkara.
Önce hayalleri öldü.
Karanlığın yasası bozgun, haksızlığın kuralı isyan.
Hiç kimse öfkelerini tanımadı onların.
Tutulmuş kapıları açmaya kalktıklarında, ayaklar altına alındılar.
Günde 24 saat düş kırıklığı.
Adaletsizliğin çarmıhına gerildiler.
Eve dönüşlerinin bile biletleri kesildi.
Coplarla, tekmelerle yere serildiler.
Politika onların üzerine boşalttı yükünü.
İçtiklerine karıştılar, dinledikleri müziklere.
Hepsi bir olup haykırdılar. "Özgürlüğü hiç mi hak etmedi bu ülke?
Demokrasiyi hiç mi hazmetmedi?"
Bu kara yazıyı ülkelerinin yüzünden silemediler.
Sular bile nereye döküleceğini bilir.
Onlar bilemediler.
4 üniversite mezunundan birinin işsiz olduğu bir ülkenin gençliği onlar.
İşe yaramadı okudukları kitaplar, aldıkları diplomalar.
Bir çok şeyi terk ettiler sessiz sedasız.
Onlar ne kadar yaşlı artık, ne kadar umutsuz.
Kimi çürümüş ağaç, kimi kırık bir dal.
Her şeyiyle hazırlar ölüme.
Artık ne memleket, ne ideal.
O yüzdendir ki...
Gençlerine güven vermeyen ülke.
Gençlerine de güvenmesin.
