Bu meselede gazete ve televizyonların, yurtdışı haberleri yalan çıktı.
Tıpkı transfer haberleri gibi.
Gazetecilik artık böyle bir şey.
Saygı yok, yalan çok, yağcılık da tavan yapıyor!
O yüzden suçlulara bile, gazetelerden daha çok saygı duyuluyor artık.
Aylardır polisten kaçan Cem Garipoğlu, "Keşke ben ölseydim" demiş.
Ah be delikanlı!
Kitapların içinde, ne güzel sözcükler vardır.
Skahespeare, "Çok geç pişman olanın vay haline" der.
Bir genç kızın boğazını kesecek kadar ölüme soyunan bir ruhun bedelini.
Harcanan gençlik öder.
Cem Garipoğlu, o genç kızdan önce, omuzundaki melekleri öldürdü.
Farkında bile değil.
Şeytanlığın çekim alanından çıkmak için 197 gün uzun bir zaman.
Ya genç kızın ailesi?
Baba bitti, şimdi anne başladı televizyon seyahatlerine. Kanallar onlara akıyor.
Baba parçalı bulutlu bakıyor, anne yağmurlu.
Kızını kaybeden bir ailenin, böylesine medyatik bir sistemde kendilerini kaybetmesi de bir kayıptır.
Eğer görebiliyorlarsa.
Sonunda bir genç kız öldü, ailesine yası kaldı. Eli kanlı bir delikanlı kaldı, o da pişmanlığın yasında.
İki ailenin de, içi kan ağlıyor.
Ama televizyon kanalları ve gazeteler ellerini ovuşturuyor.
Onlar da bilmelidir ki.
Her ölümde payları var. Ve her ölümde, daha bir borçlanıyorlar topluma!
