Farklı galibiyetin sırrı da, takımdaki bütünlüktü. Bütün kibritlerin aynı anda çakılması gibi.
Görünen bir şey varsa...
Deplasmanlardaki kötü futbol, bu yılın Fenerbahçe yasası.
Ama Saracoğlu'nda ne derdi kalıyor, ne tasası.
* * *
Maçın başında, Alex'in kalenin dışına kullandığı köşe atışına biraz şaşkınlıkla baktım. Ama Stoch'un vuruşu, estetik goller sergisine harika bir fotoğraf olarak asılırken. "Ben hayatımda böyle bir golü çok az gördüm" dedim.
Bu vuruşa da saygı duruşu istedim, provası yapılmış düete de.
* * *
Tribünler estetik, saha içi kolektif olunca, harika bir Fenerbahçe izledik. Özellikle sağ kanat bindirmelerinde Gökhan Gönül ve Mehmet Topuz uyumu, gecenin en göze batan yanıydı.
Alex ritmini tutturduğu zaman, Fenerbahçe'nin ritmi de kendiliğinden oluşuyor zaten.
Emre bile şaşırtıcı biçimde olgundu.
Sow, bir santrfor gibi kullanıldığı zaman, Bienvenu'nun ikizi olmadığını gösteriyor. Attığı goldeki vuruş ustalığı, az bulunur.
* * *
Ama herkes bir yana Stoch bir yana.
Bu adamın beş duyusu futbol.
Kuşatılmış her siperi yaracak yaratıcılık onda mevcut.
Herkes koşar da, koşarken yorulmayan adam olmak mesele.
Dün gece galibiyetin atomu, Stoch'un ayaklarından yayıldı.
* * *
Fenerbahçe, dün gece bu maçı kazanmaya düşünce olarak da hazırdı, fizik olarak da.
O yüzden çok rahat bir galibiyet aldı.
Bu statta futbolun Fenerbahçe'ye arkadaşlığı pek yakışıyor zaten.
Benim anlamadığım, bu futbolcular Saracoğlu'nda çok oluyorlar da.
Deplasmanlarda yok olmak neyin nesi.