Gecenin lambaları yanmış, hastanenin içinde soluk yüzlü çocuklar çığlık çığlığa.
Her çocuğa domuz gribi muamelesi yapmak, mevsim gereği.
Aileler panik halinde. Hastane özel, ama genel kanı: "Burası bitmiş!"
Çocuk doktoru nar tanesi, nur tanesi.
Hastanenin bir tanesi.
İkinci doktoru mum yaksanız bulamazsınız.
Her ailenin, çocuğunu muayene ettirmek için, en az 2 saat beklemesi kaçınılmaz.
Küçükçekmece'de bir özel hastane.
100'ün üzerinde çocuk sıra bekliyor.
Arka sıralardaki bir çocuk yere yığılıyor, anne çığlık çığlığa. Hemşire, "Bu çocuk havale geçiriyor" diyor.
Diğer aileler muayene sırasını veriyor da, böyle günler için doktorluğun nöbet sırasını savanlar, evinde "Bir-iki-üç tıp" oynuyor.
Ne tıp mesleğinin yeminleri, ne ailelerin muayene için saatlerce beklemesi, kimsenin umurunda değil.
Özel hastaneler böyleyse, devlet hastaneleri sizlere ömür.
O yüzden aileler için hastaneler korku filmi gibi.
Sağlık Bakanı aşı derdindeyken.
Herkesi ayağa kaldıran domuz gribi, hastanelerde olağandışı sayılmıyorsa...
Vatandaş son duasını ederek mi gelecek hastanelere?
Doktor beyler uykularını ikiyle çarparken, bizler ölüm sayısını kaçla çarpacağız acaba
Düşünüyorum da...
Teyakkuz halinde olması gerekirken, meseleyi hafife alan doktorlar için, bu görüntüler, domuz gribi şenliğini mi yansıtıyor acaba!
Bizim hastanelerimiz ölüleriyle meşhurdur.
Geciken müdahaleleriyle.
Bizim insanlarımız da, eğitim, sağlık ve güvenlikten asli derece sorumlu olan devleti, göreve getirememekten sorumludur.
O yüzden kadersiz ölümler, bizim gibi üçüncü dünya ülkelerinin kaçınılmaz kaderidir.
Şenlik havasında kutlanır.
