Bedeni harekete geçirmek gerekiyordu, geçirdik.
Ama topu 3 direğin arasından geçiremedik.
Şansımızı harekete geçirmek istedik, beceriksizlikle talihsizlik arasında sıkıştık.
Savunmanın arkasına atılan toplar ustacaydı da, o toplarla buluşanların ustalığı askıdaydı.
Burak Yılmaz'ın bu sezona damgasını vuran şaşkınlık travması hala sürüyor.
Umut Bulut da en basiretsiz gecelerinden birindeydi.
* * *
İki takım arasında elbette kalite farkı vardı ama maçın bütününde milli takımın çoğalan yanıyla, Hollanda takımının azalan yanı arasında heyecanlı manzaralar vardı. Özellikle ilk yarıda oyunu rakip alana yığdığımız dakikalar vardı.
Ama yediğimiz bir gol var ki, böyle bir gecede bu denli bir hatanın yeri yoktu.
Bu gol rakibi rahatlatan en önemli faktördü.
* * *
Bazen sonuçsuz kalan yoğun baskının aleyhimize dönecek bir planın parçası olduğunu da hesaba katmak gerekirdi belki.
Rakibi hırpalamak isterken, hırpalanmak gibi. Verilen mücadelenin kazanmaya yetmediği anlarda, ani rüzgarlarda savrulmak gibi.
Yediğimiz ikinci gol de böyle bir şeydi.
* * *
Sonuç olarak, Hollanda misafir geldiği evin sahibi oldu.
Robben hakeme rağmen sahanın yıldızıydı.
Selçuk İnan'ı ara ki bulasın.
Bizim hayallerle ilişkimiz sona erdi.
Yeniden doğuşun koşullarını Fatih Terim üretti ama biz bu şampiyonaya katılma şansını, attığı gole sevinmeyen futbolcularımızla daha önce kaybettik.
Bu konuda sorgulanması gereken en önemli gerçek budur.
Dünkü mücadeleye saygı buyursak da, gerçekleri duyurmaktan kaçınmayalım.