Üst düzey üretimle pozisyon zengini bir Fenerbahçe.
Gördüm ki, bilinçaltına yerleşen kazanma isteği rakip alana yerleşen Fenerbahçe gerçeğini de beraberinde getirmiş.
Bunun açıklaması; "liderlik beni çağırıyor gitmeliyim." Ama bu kadar çok pozisyon harcayan bir takımın, maçın son dakikalarında "acaba?" sorusunu da yanından eksik etmediğini hatırlatmalıyım.
Takımın sihirli küresi olarak duran toplardaki Caner'i işaret ederken "rakip kale önündeki beceriksizlik talihsizlikle karıştırılsın" notunu düştüm.
***
Valencia için kafalarda hiçbir soru işareti kalmadı. Harika işler yapacağına hiç şüphem yok.
Perotti'nin bilekleri taraftarın dileklerini yerine getirmek için harika izler taşıyor.
Sosa'nın durarak anlatamadıklarını Gustavo'nun koşarak anlattığını gördüm, ki bu sezon bambaşka bir Gustavo izliyoruz.
Olumlu gerçeklerin yanı sıra Podolski'nin attığı golde kendilerini ihbar edenlerin gelecek maçlar için verdiği anonsu dikkate almak gerek.
Bu demektir ki savunma kurgusu hala oturmamış!
***
İzmir'deki deprem sonrası hüzünlü sahneleri canlı izliyoruz.Futbolu çocuklardan ayrı tutamayız ama çocukları futbolla bir tutamayız.
O yüzden çocukların elini tutacak bir futbol dünyasına ihtiyacımız var.
Bir pozisyon için gözyaşı şişelerini dolduranlardan çocuklar için safları doldurmalarını beklemek saflık olur. Olsun!
Ruhları yenilgiye uğratan maçlardaki sonuçlar değil sevgisizliktir.
O sevgisizliğin ve nefretin hallerini her biçimde gösterenlere inat, bütün çocukları sevgi çemberinde büyütmek boynumuzun borcu olsun.
