62. Genel Kurulu'nda Türkiye'yi de medyaya dönük yıldırmaların yarattığı kaygı nedeniyle, uyarı listesine aldı. "Ahh" diyorum.
Bu Yayıncılar Birliği, Türkiye'deki medya, devlet üzerinden beslenerek bağımsızlığını yitirirken neredeydi?
O zamanlar bu uyarılarını yapsaydı, medya bu halde olur muydu?
Dünyanın hangi ülkesinde, yayın yönetmenleri, ülkeyi yönetmeye soyunur?
Dünyanın hangi ülkesinde, köşe yazarları patronları için tetikçilik yapar?
Halk için verilmeyen kavga, gazete patronu için veriliyorsa, o ülkede hangi bağımsızlıktan bahsedilir?
Ne yani, gazeteler büyük diye, her istediğini yapma hakkı, tasarrufunda mı saklı olacak?
Medyanın bağımsız olduğu yıllarda, gazeteler halkın ağlayan yanından alırdı rengini. Şarkıcıların, mankenlerin iç çamaşırlarından değil.
Kadın yazarlar, saçlarına anaları örerdi, şehveti değil.
İşçinin, memurun davasıydı gazetecilik.
Haksızlığa karşı bayrak açmanın.
Kendilerinden gayrisinin yaşamasına izin vermeyenler, bağımsızlıktan söz edebilir mi?
Medyanın bağımsızlığını şimdiki dönemin başbakanı yok etmedi.
Milyon dolarlar kazanmak uğruna, bütün değerleri pazarlayan yayın yönetmenleri yok etti. Şeytani yücelişin önünü açanlar.
Pahalı şaraplara alın terinden daha çok değer verenler.
Popüler yavşakları baş tacı edenler.
Yoksa, haksızlığın camını çerçevesini indirecek cesareti, her zaman mevcuttur gazeteciliğin.
Yeter ki, kuyruğunu kaptırmasın!
Kendi ipliğini pazara çıkaran medya, halka ceket ilikleten saygısını yitirdiyse, sebebini kendi içinde arasın.
Ahlaksızlığa karşı örgütlü bağımsız gazeteciliği, "paraya bağımlı çetelere" dönüştüren sisteminde.
