GEÇENLERDE bir ayakkabı mağazasına girdim, ayakkabılara bakarken gözüm duvarda çerçevelenmiş bir yazıya ve kendi görüntüme takıldı.
"Ayakkabı hikayesi." Birkaç yıl önce köşemde yayınladığım ve çok sevdiğim yazılardan biriydi duvarda asılı duran.
Ben yazımı okurken tezgahtar genç yanıma geldi, "bu yazıyı okuyan ayakkabı almadan dükkandan çıkmıyor" dedi.
Gülümsedim, yüzüme baktı ama gazetede yayınlanan fotoğrafımla, şimdiki halim arasındaki uzaklığa mahsuben beni tanımadı, ben de oralı olmadım.
***
Bir ayakkabıyla yol arkadaşlığımın hikayesiydi duvardaki yazım.
O ayakkabıyı satın aldığım zaman "ayağına çok yakıştım" demişti de koşarken beni bir atın üzerindeymiş gibi hissettirmeyi sevmişti.
Üstünden yağmur altından seller geçen bir ayakkabının eskiyen yanları su alırken bile umutlar döşemiştik yollara.
***
Kullandığınız her eşyanın bir sihri vardır ama bir insanın üzerindeki en vefalı eşyadır ayakkabı.
O ayakkabının burnunu kalem gibi kullanarak ıslak kumlara yazdığım ismi hatırlıyorum, kaç gece kapılarda sabahladığımızı da.
Duygulu bir ayakkabıydı. "Kapıların önünde dursa da sevda sevdadır bunu senden öğrendim" derken duygularıma eşlik etmişti.
***
Bir gün tamire vermiştim de geri almayacağım diye çok korkmuştu ama eşyaların sahibine sadakatini de biliyordu sahibinin kim olduğunu da.
"Çocukları omuzlarına aldığın zaman bana ağırlık yaptığını düşünme sakın. Biz seninle her konuda ortağız."
***
İçimi acıtan cümlelerini hatırlıyorum.
"Ayakkabılar da eskir sevgiler gibi. Sevginin eskisi makbuldür ayakkabının yenisi. Eskiyince kapının önüne konan ayakkabıları her gelen giyer. Çünkü birini uğurlarken birini bekler hayat. Bana bahşettiğin bu ecelsiz hayat için sana teşekkür ediyorum. Beni sadece yürümek için kullandın, insanlara ve hayvanlara tekme atmak için değil."
***
Sonra da günü gelince bilge bir tavırla veda etmişti.
"Benim gibi bir ayakkabı ancak senin ayağında böyle görkemli dururdu.
Varsın ikinci mevki olsun ömrümüz. Senin gibi birinin ayağında eskimek benim için gururdu."
***
O gün mağazadan yeni bir ayakkabı aldım. Parasını öderken kasanın yanında beni bekleyen tezgahtar genç "aldığınız çok özel bir ayakkabı" dedi.
Gülümsedim "evet" dedim, "ben ayakkabıları gözünden tanırım!"
Kaç sabah doğdu sensiz
Kaç gece çaresiz kaldım
İçim yanıyor
Gitti diyorum ama
Kimse bende bittiğine
Pek inanmıyor
Unutmak için ettiğim
Yeminleri unuttum
Seni unutamadım
Kahretsin
Bunu yüreğim de biliyor
Maalesef özlüyorum
Şu sıralar maalesef
Ve hala deli gibi
Seviyorum maalesef
Hakkı YALÇIN
MUTLULUK TAKVİMİ
Birini gözünden yaş gelene kadar güldür.
Organlarını bağışla.
Rengini seç.
Trafikte öfkeni yen.
Sigara içme.
İnsanlar ikiye ayrılır, para içinde yüzenler, yüzme bilmeyenler.
Umut
Şubat ayının gecelerinde bile yıldızların altında bir dünya kuruluyordu.
Ellerimizi uzatsak kadar yakındık, aynı toprağın çocukları aynı havayı soluyorduk.
Yeni sevdalar uyanıyordu temiz yüreklerde. Yarınlar karanlık farz ediliyordu ya, yoktu öyle bir şey.
Güneş her gün yeniden doğuyordu, sabahın ilk ışıkları camlara vuruyordu.
Çocukların gözleriyle aydınlanırken sokaklar, biliyorum ki ülkem tüketecekti karanlıkları.
Adını umut koydum.
