Asalet

Şampiyonluğu bu sezon da siyah-beyaz aşk kazandı.
Tutku üç yıldızlı yeni bir tarih yazdı.
Kapasiteleri üçüncülük kavgasından öteye gidemeyenler Avrupa ligine katılmayı gurur tablosu olarak göstersin.
Ama önce şampiyonu tebrik etmeyi öğrensinler!
Yanlışlarını itiraf edemeyenlerin, rakiplerine iftira etmeleri eski moda bir teselli malzemesidir.
Onlar için gözyaşı şemsiyeleri ücretsiz! *** Hakemlerden en çok hakkı yenen Abdullah Avcı, şikayet etmek yerine rakibin elini sıkma asaletini gösteriyorsa.
Zarafet performansının her teknik adamda ve yöneticide mevcut olmadığını da gösteriyor demektir.
Bu ülke entelektüel birikimi kabadayılara tercih etmeyi öğrenirse, ateşi de yeniden bulacak, asaleti de. *** Lens konusunda bir kavga başladı da, transferde ahlaktan bahsediyorlar.
Fenerbahçe tarihinin kara lekesi Emenike gibi birine forma giydirenler başka bir dil bulsun kendine.
Elini kuşağında gezdiren Van Persie'yi temize çeksinler önce!
Kimse görmek istemeyen kadar kör değildir.
Asalet de arkasından demediğini bırakmadığı Aykut Kocaman'a kucak açmakla elde edilecek kadar basit bir gerçek değildir. *** Türkiye'de Avrupa'daki ilk büyük başarısının sahibi Göztepe yıllar sonra yeniden Süper Lig'e çıktı.
Bu gurur önce futbolculara sonra Yılmaz Vural'a ait.
Süper Lig kadrosuna sahip Eskişehir yolda kaldıysa, bunun günahları da Mustafa Denizli gibi birine takımı emanet edenlere ait.
İki teknik adam duruşuna bakınca kimin hak ettiğini anlıyorsunuz zaten.
Ersun Yanal'a gelince.
Ne kadar saklansa da, yüreklerde aklanamaz!