Selda hanım merhaba! Size yazma nedenim, aslında vicdanımı susturmak için... Olayı başından anlatayım... Çok eskiden, ablam 17 yaşındayken, mahalleden bir çocukla (adına Ahmet diyelim) büyük aşk yaşadılar... Ama aralarında el ele tutuşmaktan öte bir şey olmadı.
Daha sonra babamın tayini ile başka şehre yerleştik. İki kardeş evlendik çoluk çocuğa karıştık, ve bu günlere geldik. Artık ben 45 yaşındayım, ablam da 55... Eşimi 4 yıl önce trafik kazasında kaybettim.
3 çocukla ortada kaldım. Ablam ise şahane bir adamla evlendi, 2 evladıyla bolluk içinde mutlu mesut yaşıyor, Allah daha iyi etsin.
Gelelim benim sorunuma... Sözünü ettiğim Ahmet'le uzun süredir sosyal medyadan yazışıyorum! Kendisi kısa bir evlilik geçirmiş, çocuğu olmamış. Ben dertlerimi anlatıyorum o da yalnızlığını... Geçen gece bana durup dururken "Hadi gel evlenelim" deyiverdi. Şok oldum. Benim açımdan artısı artık maddi sorunum olmayacak! Hem de bildiğimiz tanıdığımız biri. Ama bunu ablama nasıl anlatacağız, onu küstürmek istemem? Arada kaldım Selda hanım, benim yerimde olsanız ne yapardınız?
Rumuz; Kalamış
ABLAMLA KONUŞURDUM S.U.CEVAP;
Aradan neredeyse 40 yıl geçmiş, büyük olasılıkla yüreğinde o aşkın kırıntısı bile kalmamıştır. Bence evlenin ve bir yastıkta kocayın.