Yıllarca hep bunun için dua ettim.
Dualarım kabul oluyor derken Cuma sabahı annem hayata gözlerini yumdu. Ve ben annem son nefesini verirken sadece bakabildim.
Bir hafta hastanede verdiği yaşam savaşını kaybetti annem… Ne para, ne şöhret, ne kendine olan özgüven; hiçbir şey o dakikalarda bir önem taşımıyor.
O kadar çok hayalim, o kadar çok onunla yapmak istediklerim vardı ki… Bundan 1 buçuk yıl önce annemin meme kanserine yakalandığını öğrendik. Ama öğrendiğimizde iş işten geçmişti. Neden iş işten geçmişti biliyor musunuz; annem korktuğu için ve geçer diye beklediği için bunu dile getirip paylaşmadığı için. Biz her şeyin sonuna geldiğinde öğrendik.
Geç teşhisti bizimkisi... Kanserde erken teşhis hayat kurtarıyor… Lütfen etrafınızda kim varsa; sevgiliniz, kız kardeşiniz, teyzeniz, halanız, yengeniz, arkadaşınız ve tabii anneniz lütfen onlara bunu anlatın.
Mamografinin çok basit bir işlem olduğunu ve rutin kontrollerini yaptırmaları için uyarın.
Biz geç kaldık… Lütfen siz geç kalmayın….
Anne'm… Beni bu koca şehirde yalnız bıraktı.
Şuan ben sadece avaz avaz ağlayabiliyorum….
Her canlı bir gün ölümü tadacak bunu en iyi bilenlerdenim ama bildiğini bazen kabul etmiyorsun.
Annem'in tüm hastalığı sürecinde, ameliyatında, sonrasında ve bir hafta biz hastanedeyken geceli gündüzlü yanımızda olan, arayan soran, çiçek gönderen, mesaj gönderen tüm dostlara, sonra annemin vefatıyla varlığını hissettiren acıma ortak olan herkese teşekkür ediyorum.
Allah sizlere tüm sevdiklerinizi bağışlasın.