Futbolun doğruları ve yanlışları, yani gerçekleri dün Akyazı'da sahne aldı.
İsmin, kariyerin, maaşın, yeteneğinin ne olduğunun hiçbir önemi yok artık. Sahada taktik aidiyeti, ciddiyeti, mücadeleyi, adanmışlığı göstermek zorundasın. Dün bir taraf bunu mükemmel yaparken, diğer taraf tam anlamıyla sınıfta kaldı. Trabzonspor henüz 6. haftada kırılma maçına çıktı.
Kaybetmek felaket, kazanmak yarışın içine girmekti. Dünyada hiçbir teknik direktör iki idmanla takımın taktiksel kalitesini yukarıya çekemez.
Thomas Reis peki ne yaptı?
İyi bir liderlik göstererek takımını önce galibiyete, sonra ligdeki hedefe inandırdı. Oyuncu grubu da harika bir reaksiyon göstererek müthiş bir galibiyete imza atıldı.
Galatasaray adına ise tam bir facia yaşandı Akyazı'da. Bu maçı, "Şu 11'de olsaydı böyle olmazdı" ya da "Skor 1-1'e gelse başka bir maç izlerdik" diye yorumlamak Galatasaray'a yapılacak en büyük kötülüktür.
Bu takımın çok derin, sadece düne ait olmayan derin problemleri var. Galatasaray'da gelinen noktada en tehlikeli kısım şu… Sahadaki teknik adam etkisi sürekli azalıyor, oyuncuya bağlı faktörlerin sahaya etkisi her gün daha da artıyor.
Teknik adam maç önü ne verirse versin; her şey yıldızların ne kadar gününde olduğuna, ne kadar istediğine, konsantrasyon durumuna ve işini ne kadar ciddiye aldığına bakıyor.
Yani Galatasaray'ın sahada ne yapacağını kenar yönetimin ne verdiği değil, yıldızların ne verdiği belirliyor artık. Futbolda en büyük felaket, teknik adam takımı olmaktan uzaklaşmaktır. Galatasaray hızla bu felakete doğru gidiyor.
Son söz: Eğer biz Salah'a 'yıldız' diyorsak, bundan sonra Sane'ye Leao'ya, Sara'ya falan yıldız diyemeyiz. Ancak 'yıldızcık' diyebiliriz.
