Arabayı park edersin, kontağı kapatırsın, kapıyı kapatırsın ve kumandaya basarsın: "Dıt." Araba kilitlenir. Normal bir insan için olay burada bitmiştir. Ama bazıları için bu sadece ilk kontroldür. On adım yürürsün, beynin hemen sorar: "Kilitledim mi?" Kilitledin. Sesini duydun, farlar yanıp söndü, aynalar kapandı. Ama kendi hafızana güvenmezsin.
Geri dönüp bir daha basarsın: "Dıt." İkinci kilitlemenin verdiği huzur yaklaşık yirmi saniye sürer. Sonra daha tehlikeli bir düşünce gelir: "Ya yanlışlıkla açma tuşuna bastıysam?" İşte olay burada psikolojik gerilime dönüşür.
Tekrar dönersin, bu kez kumandaya bile güvenmez, kapının kolunu çekersin. Açılmıyor. Kesin kanıt: Kapı kilitli. Artık gidebilirsin. Gidemezsin. Çünkü beynin yeni dosyalar açmaya başlar: "Camlar kapalı mı? Farları söndürdüm mü? El frenini çektim mi?" Yirmi yıldır araba kullanıyorsun, her seferinde el frenini çekmişsin ama beynin bugün senden şüpheleniyor. Sonra bagaj meselesi gelir.
Arabadan yüz metre uzaklaşırsın: "Bagajı kapattım mı?" Aslında bagajı hiç açmadın. Ama insan beyni gerçeklerle ilgilenmiyor. Aynı şeyi evden çıkarken de yapıyoruz: "Ocağı kapattım mı? Kapıyı kilitledim mi? Ütünün fişini çektim mi?" Ütü yapmadın ama olsun. Hatta işin profesyonelleri ocağın fotoğrafını çekiyor, kapıyı kilitlerken yüksek sesle "Kapıyı kilitledim!" diyor. Komşu içeriden duyuyor: "Tamam kardeşim, biz de şahidiz." Arabada da bazıları kapı kolunu üç kere çeker.
Birinci çekiş güvenlik kontrolüdür, ikinci çekiş psikolojik kontroldür, üçüncü çekiş artık tamamen kişisel meseledir. Kapı açılmıyor ama adam hâlâ çekiyor. Sanki araba üçüncüde: "Tamam yakaladın beni, aslında açıktım." diyecek. Bir de uzaktan kumandaya basanlar vardır. Adam AVM girişine gelmiş, araba otoparkın öbür ucunda.
Bir anda dönüp kumandayı havaya kaldırır: "Dıt." Yetmez, biraz daha yukarı kaldırır. Dışarıdan bakınca arabasını kilitlemiyor da uzay istasyonuyla iletişim kuruyor. Aslında arabayı üç kere kilitleyen insanların sorunu arabaya güvenmemek değil, kendilerine güvenmemektir. İlk basışta arabayı kilitleriz.
İkinci basışta kendimizi ikna ederiz. Üçüncü basışta ise evrene mesaj yollarız: "Ben üzerime düşeni yaptım, bundan sonrası sende." Sonra rahatça yürümeye başlarız. Otuz metre sonra yine dururuz, arkamızı döneriz ve beynimiz son sorusunu sorar: "Lan… camı açık bırakmadım değil mi?"
BUNU BİLİYOR MUYDUN?
İnekler, merada yürürken genellikle arkalarındaki bir ineği görmezden gelir ve kendi kafalarına göre takip ederler. Ama en ilginci, inekler manyetik alanı hisseder ve yemek yerken ya da dinlenirken daima kuzey-güney yönünde dururlar. Yani inekler, siz fark etmeden doğal bir pusula gibi çalışır! (Google Haritalar'da "İnek pusulam" diye bir şey olsa?)
TESPİTLİ YORUM
@birdeliseyda Şu şifre yenileme sıklığına 6 ay yerine 60 yıl gibi bir seçenek koyar mısınız, lütfen rica ediyorum.
GülüYorum
@dorakook7 Bugün işe yeni biri başladı. "İzin günü seç kendine," dediler. Dedi ki: "Pazar." Büyük bir özgüvenle söyledi bunu. Ah meleğim, seni özel sektörde çok üzerler.
