Sarı lacivertliler futbol olarak üst düzey olmasa da, tecrübenin hiç zorlanmadığı bir gecenin içindeydi.
Gecenin şövalyesi Salih Uçan'dı...
Bu gencin ayaklarındaki görkemli ışıltının yansıması iki golde de farklıydı.
İlk golde; kaleciyle karşı karşıya kaldığında, bir ihtimal daha yok.
İkinci golde, akşamın gözlerini kamaştıran muhteşem bir vuruş.
Caner'in mücadelesini, Volkan'ın ustalığını, Yobo'nun sükunetini ve Mehmet Topal'ın direncini de parantez içine almalıyım.
***
Orduspor adına seri bir başlangıcı vardı maçın.
Fenerbahçe kalesi önünde aksiyonlu sahneler. .
Sow'un yokluğu da geri çekilme duygusunu körüklemiş gibi geldi bana. Bu yarıda Webo'nun pozisyonlarla arası açık.
Ama Fenerbahçe'den yine klasik karşı koyuş ve rakibin çözülen direnci.
Caner- Salih Uçan imzalı ustalık da, ilk yarıda sonucu değiştirmeye yetti.
***
İkinci yarıda yine gerçeklerinin dışına çıkmadan, sakin ve neistediğini bilen bir Fenerbahçe izledik. Bunun adı; kazanmaya bağışıklık kazanmış takım duruşu.
Rakip küme düşmenin sınırında ve sertliği öne çıkarmış dişli bir takım. Sow'un yokluğu çok şeyin karşılığı.
Ama her şeye rağmen, kazanmayı gerektiren düşünce, Fenerbahçeli futbolcuların beyinlerinde oluşmuş.
Dünkü sonuç da bu kazanma tutkusunun karşılığıdır.
Yürekten deklarasyon!
Bahar güneşi gibi iyimser ve güzel.
Sahalarda terör estirenlere inat!