Gördük ki, Avrupa bizler için bir fantezi. Yarından tezi yok, Hiddink ve milli takım arasındaki ruhsal ilişki bitmiştir.
Aşağıdaki mücadeleyi yukarıdan seyreden çobanlar... Kuzularını da kaybetmeye mahkumdur.
Prestijlerini de...
* * *
Maçın başında yediğimiz gol, hiç beklenmeyen bir telefon sanki.
Golde savunmamıza baktım da.
Yağmurda başını içine çekmiş kaplumbağa.
* * *
Sonraki dakikalarda bizim takımda yapay bir ihtiras. Baskılı gibi oynarken, kalbi sıkışıyor.
Orta alan sürekli yan pas.
Sabri, Hiddink'in müthiş buluşuyla ikinci kez orta alanda.
Gökhan Gönül, anahtarını yanında getirmiş gardiyan.
Hiç böyle biçare olmamıştır.
Burak Yılmaz yalnızları oynarken, Arda ve Emre kendilerine bile yabancı.
Takımda futbol yapısı, organizasyon hak getire.
* * *
Maçtan önce, "Futbolcuların bu maçı kazanacağı gözlerinden okunuyor" diyen Hiddink'e baktım.
Oyunu bile okuyamayan adamın, futbolcuların gözlerinden neler okuduğu ortadaydı. İkinci golden sonra ayaklar büzüştü, başlar omuzlara düştü.
* * *
Her şeye rağmen, ikinci yarıda nefsi müdafaa bekledim.
Üçüncü golü gördükten sonra, düşüncemden utandım da, futbolcular hallerinden utanmadı.
Maçta tek pozisyonumuz yok.
Ruhsuzluk bu takımın ruhunda var. Onlar başka türlü rahat uyuyamıyorlar galiba.
* * *
Hırvatların hakkını verelim.
Kolektif ve enerjik bir gösteride, bizim ipliğimizi pazara çıkarmakla kalmadılar. Her şeyi hak ettiler.
* * *
Ve masal bitti. Bu takımın arkasında duranlar utansın.
Hiddink ve Oğuz Çetin'in...
Maç boyu baktım da...
Gerçekten de, ruhsuzlukları gözlerinden okunuyordu.
