Dışarıdan bakmayı da denesin.
Çünkü içindeki yalanlarıyla mutlu yaşayan takım, dün galip gelirken bile, zerre kadar umut vermedi.
***
Rakibe bakıyorum, asgari ücret topçuları.
Böyle bir takım karşısında, şans bulan futbolcuların zıpkın gibi olmasını hayal ediyorum ama hepsinde sıradanlık.
Güç eşitsizliği bile, onları canlandırmaya yetmiyor.
Fenerbahçe'nin forvet hattı, bildiğiniz gibi.
Güiza yine kendisine yalvarıyor, geçen yılki Semih'in gölgesi bile yok. Bir gerçek var ki, bu Semih, Güiza'dan da kötü.
Tribünlere bakıyorum. "Taraftar olmasa, futbol olmazdı" diyorum.
Onları izlemek, maçı izlemekten daha keyifli.
***
Roberto Carlos'un kulübede olması, onun sahadaki varisini izlemeyi gerektiriyor.
Santos'un topla buluşmasındaki teknik beceri iyi.
Ama sanki halı saha topçusu gibi.
Yürüyerek pas atıyor.
Risk yok, oyuna bedenini sokmak da yok.
Riske giren Uğur Boral.
Bunun da ödülünü attığı golle alıyor.
***
İkinci yarıda orta sahanın çöküşü dikkat çekici. Mehmet Topuz yine içler acısı.
Pozisyonlara bakıyorum, sadece Uğur Boral'ı öne çıkarabiliyorum.
Bu takımda her şeye rağmen oynaması gereken tek adam Uğur Boral.
Pozisyonla cebelleşiyor, çizgiye kadar bindirmenin riskine giriyor ve işi yolda kalsa da, peşinden koşuyor.
***
Dün gecenin en renkli yanı, Roberto Carlos'un vedasıydı.
Daum'un sinsi bir hesabı vardı ama tribünlerle Roberto Carlos arasında sevgi ödeşmesi vardı.
Maç sonunda renkli görüntüler vardı.
Ama bir gerçek var ki...
Efsaneler, yaptıklarından değil.
Yapamadıklarından sorumludur.
Onun gidişi, gelişi kadar görkemli olmadıysa, sebepsiz değil.
***
Roberto Carlos, bir gün belki hayattan, bir teselli ararsa...
Türkiye'deki resimlerine baksın.
Biz ona gözümüz gibi baktık çünkü.
