Bırakın sussun!
Ölümün saflarından, barışın saflarına bir yolculuk başladıysa...
Hayra yorulsun.
Düşmanlık yeteri kadar yordu bu ülkeyi.
İlk yolcuları saydık!
26 mülteci... 8 PKK'lı.
Kendimizi tarihi bir duruşmada saydık.
Aslında bizler yıllarca birbirimizi sevip saydık ama kirli politika çok şeyimizi aldı. Şimdi geri alma zamanı. Çünkü hiç kimse kendi ülkesinde göçebe gibi yaşayamaz.
Birbirine bakan resimlerimiz var.
Kardeş olmuş isimlerimiz.
Ahmed Arif'in prangalar eskittiği hasret, hepimizin hasretiydi.
Üç öğün paylaşırdık hüznümüzü. "Kürt böreğimiz" vardı, hepimizde gizli kalmış "Kürt inadı!"
Soframızdaki ekmeği misafirimiz yesin diye, birbirimizi yerdik.
Kürdili hicaz şarkılarımız vardı, efkarımıza efkar katardık.
Kekik kokulu baharları aynı anda hissederken, Cumartesi anneleriyle kayıpları arayan da bizdik. Şehit annelerinin acısına merhem arayan da...
Eski hesapları deşip, bir ödeşmenin içine çekilmenin alemi yok.
Evrensel inancın yoluna çıkalım. "Savaşa hayır" diyen çocukların tutuklandığı bir ülkede, nereden nereye geldik!
Anneler savaş istemiyor.
Babalar, oğullarını gömmekten bıktı. Ülkenin canı çıktı bu düşmanlıktan.
Bütün çiçekleri soldurmadık daha!
Bütün türküleri susturmadık!
Yeteri kadar öldük.
Biraz da yaşayalım. Dostça, kardeşçe...
