Geçen yıla göre yüzde 120 artış.
Bu demektir ki, sefaletin haritası büyüyor.
Bu demektir ki, bankalardan alınan evler, arabalar elden gitmekle kalmıyor.
O insanların gelecekleri de elden gidiyor.
İnsanların umutlarından kendilerine pay ayırıp, cesaretle bir yatırıma soyunma hayali, yine yara aldı.
Görüldü ki, kısa veya uzun süreli borcun altından kalkmak bile imkansız.
Bu ülkede akşam yatıp, sabah kalkmanın bile garantisi yok.
İnsanların kendilerine yenik düştüğü bu kaçıncı ekonomik bozgundur bilinmez ama.
Her şeyin galibi zaman.
Ve bankalar!
Piyasayı canlandırmak, ölüme yatırılmış insanları canlandırmakla aynı şey değil.
İnsanların yaşadığı kendi kaderidir derler.
İnsanların kaderini bankalar belirler.
İnsanları kredi almaya itekleyen, renkli vaatler ülkesinde, kredi kartlarının patlaması da yakındır.
Bilinmelidir ki...
Sefalet ve umutsuzluk şahlanınca.
Evlerin içinden ölüm tramvayları geçer.
Devlet baba, çaresizligi üflerken onların yüzüne.
O insanlar, kendileri için en uygun ölümü seçer.
Sahi ya, ölüme de kredi verir mi bankalar? Bilmem kaç taksitle, 10 yıllığına.
Ödenmemesi halinde, karşılığı hazır!
Onların canlarından başka verecek bir şeyleri kalmadı zaten.
