Bir kız öğrenci, okula esrar getiriyor.
Polisi görünce heyecanlanarak, esrarı yere atınca, polisler durumu fark ediyor.
Kız öğrenci, esrarı okuldaki arkadaşından almış. Arkadaşının ifadesine göre esrar, babasına ait.
İlkokul kapılarında ele, ayağa düşen esrar, Türkiye'nin birçok okullarında kendini ele vermiyor bile.
Üstelik bayram ediyor.
Uyuşturucu kullanan şarkıcıları alkışlayan ve sırtını sıvazlayan medya sistemiyle, uyuşturucu yaşının küçülmesi arasında "kan bağı" yok mu sanıyorsunuz?
Bu çocukları, uyuşturucu kullanan ünlülere resepsiyon verenler davet etmesin sakın.
Klarnetini, medyanın gözüne üfleyen adamları baş tacı yapanlar.
Çocukların gözündeki duman denizini inkar edebilir mi?
Samsun'da bunlar oluyorsa, İstanbul'da, Ankara'da, İzmir'de neler oluyor.
Okullar ki, uyuşturucu için en mahrem yerlerdi.
Barları, restoranları, kulüpleri hesaba katmayın bile.
Oralarda da bayram var!
Bu ülkede mahallenin kanunları vardı.
Küçükleri koruyan, büyüklere saygılı olan.
Kitap okuyanları asanlar, uyuşturucu çakallarıyla, katillerle barışık yaşayan sistemi ürettiler.
Sonra hırsız belediye başkanları çıktı sahneye.
Mahalle kültürünü yok ettiler, ne yeşillik bıraktılar, ne zarafet.
Delikanlılık öldü!
Para için her şeyi yapan soysuzların oldu meydanlar.
Uyuşturucunun bile yaşı küçüldü!
Fuhuşun bile...
Şimdiki sistem, uyuşturucu kaçakçılarının altın çağını yaşaması üzerine kurulu.
Gençlerin çürümesi üzerine.
Olanlar, olacakları uyarıyor ama nafile.
Büyüklerini saymayan ülke..
Küçüklerini de sevmiyor artık.
