Ahu Göçtürk genç bir öğretmen.
Böbreğe ihtiyacı var.
Badrum'da bitkisel hayata giren Prof. Naci Balkan'ın bağışlağı böbreği genç öğretmene nakledilecekken, Organ Nakli Koordinasyon Merkezi bir engel çıkardı. "Hayır" dedi, "Bu böbreği sana veremeyiz!"
Sebebe bakın. "Organını alacağınız şahsın 4. derece akraba olmanız gerekiyor."
Ne yani, organlarını bağışlayan kişinin yakınlarının ölmesi mi bekleniyor?
Onca bağışın karşılığı bu mu?
İhtiyaç halindeki insanlara mevzuat uygulamanın organ bağışını katletmekten başka ne işe yaradığını söyler mi acaba?
Organ Nakli Koordanisyon Merkezi!
Bir başka öğretmenin dramı.
Şeyda Gökçe Bakan adlı öğretmenin Van'da çalıştığı okuldan dönerken, içinde bulunduğu aracın karda kayması sonucu oluşan kazada boynu kırıldı. "En geç mayıs ayına kadar alınacaksın" denildiği halde GATA tedavisi bir türlü başlatılmadı.
Adına kampanyalar düzenleniyor.
Devlet sadece iki aylık tedavi masraflarını karşıladığı için İzmit'te özel hastanede tedavi görüyor ama oldukça pahalı olan ücretleri karşılamak her gün zorlaşıyor.
Bu tıp vakalarda ilk yılın tedavisi çok önemli ve evinden 1500 kilometre uzakta görev yapan bir öğretmenin canını kurtarmak da devletin görevi sayılmalı.
Mevzuat böyle. Öğretmenler göz göre çaresizliğe terk edilsin.
Hatta ölümün koynuna iteklensin.
Gözyaşı kanalları dolsun, yetkililer de, o kanallarda mevzuat kayıklarını yüzdürsünler.
Böyle bir sisteme neden organlarımı bağışlayayım ki! Böyle insafsız bir düzene neden saygı duyayım!
Her insanın hayatı bir peri masalıdır.
O insanları yaşatabilmek için
mevduata da gerek yoktur. Mevzuata da!