KAÇ gündür her kanalda altılı masanın bölünmesi konuşuluyor da depremin çaresiz insanları bile unutuldu.
O masada ne vardı?
Birileri için beslenen umutlar vardı, birileri için soru işaretleri.
Başka?
Birbirlerine ne kadar yakın otursalar da aralarındaki uzaklığı hesap edemeyen 6 kişi vardı.
Başka?
Ördükleri duvarı göremeyenler.
Başka?
Kilitli ve şifreli kara kutular vardı.
***
O masada ne vardı?Aynı mahallenin çocukları bile olmadıkları halde "can yoldaşı" pozları veren klasik bir siyaset vardı.
Başka?
20 yıldır muhalefette olup yenilmeye doymayanlarla, penceresine konan güvercini bile doyurmayanlar vardı.
Başka?
Birbirlerinin yanlışlarını doğrularken 6 kişinin aslında kaç kişi ettiğini hesaplayamayanlar vardı.
***
O masada ne vardı?Birbirlerine karşı sakladıkları kozları olanların, kendi söküğünü dikemeyen usta terzi pozları vardı.
Başka?
Yanardöner varsayımlar, birbirlerinin yüzüne gülüp arkadan yok sayımlar.
Başka?
Zor günlerin "ülke planlamasında" oturacakları koltuklardan başka dertleri olmayanların bireysel iktidar meselesi vardı.
***
Patinaja elverişli bir zemin, orta halli şiirde bile tutmayan kafiye vardı.
Başka?
Sürecekleri otomobilin plakasına kimin baş harflerinin konacağına karar veremeyenler vardı.
Başka?
Satranç oyununda devrilen filler, yanlış yere konan vezirler ve piyonlar vardı.
Başka?
Masaya otururken iki satırlık hal hatır cümlesi, final sahnesinde önceden hazırlanmış bahane gürlemesi ve şah mat!
***
Not: Üzerinde insan olsa da bazen koltuklar boştur.Masaları önemli yapan da siyaset değil insanların yüreğidir.
***
Peki, o masada ne yoktu?
"Biz" olma duygusu yoktu.
İnanç ve sadakat yoktu. Yol haritası ve lokomotif dumanı yoktu.
Aynı fikirde olduklarını zannedenlerin, belki kendilerinden bile haberi yoktu.
Özgürlük tutkusu
Sarar herkesi
Uyuyan kalplerin
Uyandığı gün
Sokaklara sığmaz
İsyanın sesi
Bıçağın kemiğe
Dayandığı gün
Sabırlar tükenir
Gün gelir elbet
Yumruklar sıkılır
An gelir elbet
Bizim de sesimiz
Duyulur elbet
Bıçağın kemiğe
Dayandığı gün
Hakkı YALÇIN
MUTLULUK TAKVİMİ
Kusurlarını söyleyecek dostlar edin.
Kablosuz hayatı dene.
Çocukların fotoğrafını çek.
Haberleri izleme.
Yaşlanmaya en çok deniz kıyılarında yaşayanlar direniyor!
Yazık ki öyle!
Geçmişteki ünlü isimlerin zarafetine bakarım. Onların kullandıkları cümleler bile başkaydı, gösteriş yapmaktan kaçarken insanlığa yelken açtılar.
Evet, birçoğu otel odalarında ya da bakımevlerinde kürek kemikleri çıkmış halde öldüler.
Her insan gibi zamana karşı verdikleri mücadeleyi kaybettiler ama kimliklerini hiçbir zaman kaybetmediler.
Şimdikiler "duman altı" özlemleri için Amsterdam'dan görüntüler paylaşsın, Miami'de bikinisiyle şehvetli pozlar versin.
Sosyal medya da onlara yol versin alkışlar göndersin!
Ve bunun adına sanat densin öyle mi?
Yazık ki öyle!