Küçük bir çocuk akordeon çalıyor, şarkılar söylüyordu. Sesindeki hüznün yankısı, karşılık bulmuyordu vapurda..
Birazdan para toplayacaktı ya, insanların ihtiyaç halindeki sanatsal gösterilere para mevsimi kapanmıştı galiba.
Ya da çocuklar adına böyle gösteriler masumiyetini yitirmişti.
Şarkısı bitti, eski Türk filmlerinde olduğu gibi, cebinden çıkardığı küçük şapkayı alıp, orta yerde dolandı.
Vapurlarda böyle gösterilere izin yoktu da, bu korsan gösteriye tek başına katılmak cesaretini gösteren çocuğa hayranlıkla baktım.
Yolcuların birçoğu yan gözle bakmadı.
Şapkası, çocuğa yalan söylemedi. Birkaç kişi dışında, herkesin gönlü fakir çıktı.
Kalbi kasıklarında atan kadınlara paha biçilemeyen ülkede, değersizlik para ediyordu. Böyle bir çocuğun, boyundan büyük müzik aletiyle çaldığı şarkılar değil!
O vapurda kaç magazin veznedarı vardı acaba? Ucuzluğu besleyen kaç kişi?
Sıra bana geldiğinde, gözlerinin içine baktım çocuğun.
Konuşmasına gerek yoktu, gözlerindeki sevgiye inandım, gönlümden kopanı şapkasına koydum.
Sonra özür diledim usulca, şapkasını boş bırakan diğer yolcular adına.
Teşekkür etti, gitti.
Akerdeon çalan bir çocuğun, hayatını çalanları biliyordum.
Her mevsim asfaltları kaldıran belediye yağmacılarının, bu çocukların alnından dökülen her damla tere borcu vardı.
Düzen kadınlarına kasalarını açanların, böyle çocukların geleceğinden neler çaldığını kim hesaplayabilirdi?
Bir an vapurun arkasındaki köpüklere baktım, öfkem kabardı.
Bir ülkenin nasıl yönetildiğini anlamak istiyorsanız, çocuklarına bakın.
Biri kırk yılda bir akordeon çalıyor.
Diğerleri kadınların çantalarını çalıyor.
Akordeon çalanların emeklerine yan gözle bakmayanlar, çanta çalanlara davetiye bastırıyor.
Eee magazin veznedarı olmak kolay değil!
Kahpeliğe gönül vermek böyle bir şey!
