Hal hatır sorardık her sabah, aynı sokağa açılan pencerelerden.
Sınır koymazdık araya.
Birbirimizin gülüşüyle ısınırdık, Türk-Kürt ayrımı olmadan.
Dilimiz ecza, dilimiz karanfil.
Doğu illerini "mağlup şehirler" ilan ederken, hep birlikte mücadele ederdik.
Törelere direnmenin imecesinden, insanca yaşamak özlemi çıkardı.
Kısa dalga hüzünlerde uzun hava.
Kürdili hicazkar şarkılarda efkarımıza efkar katardık.
Ahmed Arif'in prangalar eskittiği hasret, hepimizin hasretiydi.
Güneşi aydınlığımızla boyarken, yüreklerimizin kapılara dayanmasının tek sebebi sevgiydi.
Memleket sevgisi.
Üç öğün paylaşırdık hüznümüzü. "Yabancı duruşunu" bozardık çocukluğumuzun. "Kürt böreğimiz" vardı, hepimizde gizli kalmış "Kürt inadı!"
Soframızdaki ekmeği misafirimiz yesin diye, birbirimizi yerdik.
Kekik kokulu baharları aynı anda hissederken, kayıpları arayan otobüs yolcularıydık.
Aynı kitapları okumaktan sabıkalı.
Türk ve Kürt diye bir ayrımı bu ülkenin topraklarında hayata geçirenler, şimdi terörü de bahane ederek, insanları birbirine düşürmek istiyor.
Bizleri birbirimize kırdırmak için senaryolar yazılıyor, İsrail ve Amerikan patentli. "Hedef Türkiye bütünlüğü"
Ateş benzin emerken, "Bu oyunu oynayın" diyenlerin oyununu bozmalıyız.
Birbirine bakan resimlerimiz var.
Kardeş olmuş isimlerimiz.
Bizimki etin kemiğin kardeşliği.
Aynı uğurda ölen.
Aynı teröre kurban edilen.
Sevginin anayurdunda aynı kaderin kardeşliği.
O kardeşlik terörü da birlikte lanetliyor!
