Değerleri öldüren, umutları solduran zaman. 90 dakikalık zaman, Fenerbahçe'nin kendi sırlarını ifşa ederken, gördük ki takımda ne bir sistem var, ne inanç.
Esaretin tek nedeni, cesaretin çürük olmasıydı.
Bunun gururu "tartışmasız"
Ersun Yanal'a ait.
Maçtan bir gün önce böbürlenen adama.
* * *
Daha maçın başında her şey alenen ortaya döküldü.
Fenerbahçe'nin içe dönük başlangıcını, iyimser biçimde, "rakibi kendine çekmenin tuzağı" diye yorumlamak istedik ama Arsenal'ın hızlı çıkma isteğine, Fenerbahçe orta alanının işi ağırdan alan tavrı engel oldu.
Savunma bekleme salonuydu.
Orta alan ayaklarını yutmuş.
Fenerbahçe'nin sırrını çözebilmek için, orta alanı ele almak yeterli zaten.
* * *
Arsenal maç boyunda geldikçe geldi, Fenerbahçe sadece izledi.
Beraberliğe can atan tavra, okkalı bir saldırı.
Üstelik Arsenal'ın bütün pozisyonları fotokopi gibi.
Sarı lacivertliler bırakın rakip kaleye gitmeyi, orta alanda ayakta durmayı bile başaramadı.
Buna karşılık, Arsenal orta alanı göz açıp kapayıncaya kadar geçerken, tarihi bir farkın da kıyısından geçti.
* * *
Kaybetmek sorun değil.
Mesele savaşmadan kaybetmek. Çaresizlik karşısında Fenerbahçe'nin bu kadar yoksul kaldığı maçlar azdır.
Bu da gösteriyor ki...
Fenerbahçe formasını giymek, daha derin bir ruh ve aşkı gerektiriyor.
Oysa ayakta duramayacak halde olanlar bile birbirine omuz vermek zorundadır.
Dün gecenin hesabını verecek olanlar da, bu ruhu hissetmeyenlere forma verenler ve o adamı bu takımın başına getirenlerdir!